philosopher's joke

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Το λιμάνι βγάζει μια γοητεία το βράδυ. Όλη η ασχήμια του καμουφλάρεται με το σκοτάδι και τα φώτα. Σε αντίθεση με κάποιους που πιστεύουν ότι στο λιμάνι μόνο πουτάνες και κατσαρίδες συναντάς, εγώ θέλω να προσθέσω και μαγευτικές ιστορίες.

Η ανάλυση είναι λίγο χάλια αλλά εκείνη την ώρα είχα μόνο το κινητό μαζί μου. Δεν ήθελα να χάσω αυτό που απέπνεε.

1 και οι αλλοι ειπαν..:

παράλληλος είπε...: Οι φωτογραφίες μια χαρά είναι!
Πουτάνες δεν βλέπω...; 22 Νοεμβρίου 2007 6:09 μ.μ.

Ανάρτηση Σχολίου

Θίσβη (μυθολογία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Στην ελληνική μυθολογία η Θίσβη ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Ασωπού και έδωσε το όνομά της στη βοιωτική πόλη Θίσβη, γνωστή ως πατρίδα του Ησιόδου. Η Θίσβη καταδιώχθηκε από τον Πύραμο, που την είχε ερωτευθεί. Οι θεοί τη μετεμόρφωσαν τότε σε πηγή, όπως και τον Πύραμο. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή του μύθου για τον ίδιο έρωτα, όταν η Θίσβη κατάλαβε ότι είχε μείνει έγκυος αυτοκτόνησε. Τότε ο Πύραμος αυτοκτόνησε και αυτός. Στη συνέχεια οι θεοί έκαναν τον Πύραμο ποταμό και τη Θίσβη πηγή. Ο Πύραμος διέρρεε τη χώρα των Κιλίκων, ενώ το νερό της Θίσβης γινόταν ρυάκι και συναντούσε τον ποταμό αυτό, όπου και χυνόταν.

Οι Ρωμαίοι παράλλαξαν αυτό τον μύθο, ο οποίος καταγράφηκε από τον Υγίνο (περιληπτικά) και τον Οβίδιο (αναλυτικότερα, στις «Μεταμορφώσεις» του, βιβλίο 4, στ.55-166) ως εξής: Οι Θίσβη και Πύραμος ζούσαν σε γειτονικά σπίτια (μεσοτοιχία) στη Βαβυλώνα επί βασιλείας Σεμιράμιδος και, καθώς οι γονείς τους τους είχαν απαγορεύσει να παντρευτούν, επικοινωνούσαν ηχητικά από μία ρωγμή στον κοινό τοίχο. Τελικώς συμφώνησαν πως μια νύχτα θα συναντιόνταν κρυφά στον «Τάφο του Νίνου», ύψωμα έξω από την πόλη, όπου υπήρχε πηγή. Η Θίσβη έφθασε πρώτη εκεί, αλλά κρύφτηκε επειδή είδε μια λέαινα που πήγε να ξεδιψάσει στην πηγή αφού είχε φάει. Το πέπλο όμως της Θίσβης είχε πέσει κάτω και η λέαινα το έπαιξε και το λέρωσε με το ματωμένο στόμα της. Στο μεταξύ ήρθε ο Πύραμος, είδε τις πατημασιές της λέαινας και το ματωμένο πέπλο, και νόμισε ότι η Θίσβη είχε φαγωθεί από το λιοντάρι. Γεμάτος απόγνωση και ενοχή επειδή είχε συμφωνήσει να συναντηθούν σε επικίνδυνο μέρος, αυτοκτόνησε με το σπαθί του. Η Θίσβη, όταν βγήκε από την κρυψώνα της και είδε τον Πύραμο νεκρό, αυτοκτόνησε με το ίδιο σπαθί.

Ο αστεροειδής 88 Θίσβη (88 Thisbe), που ανακαλύφθηκε το 1866, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

ελικών

Helicon Main Page Community Portal Featured content Current events Recent changes Random article Help Contact Wikipedia Helicon is the name of a mountain in the region of Thespiai in Boeotia, Greece (Kerenyi 1951 p 172), made famous in Greek mythology because two springs sacred to the Muses were located here: the Aganippe and the Hippocrene, both of which bear "horse" (hippos) in their toponym. In the late seventh century BCE, the poet Hesiod sang how in his youth he had pastured his sheep on the slopes of Helicon (Theogony, 23), where Eros and the Muses already had sanctuaries and a dancing-ground near the summit, where "their pounding feet awaken desire" (Hesiod, 8). There the Muses inspired him and he began to sing of the origins of the gods, Thus Helicon became an emblem of poetical inspiration. Hesiod mentions other springs that were the haunt of the Muses: "They bathe their lithe bodies in the water of Permessos or of Hippocrene or of god-haunted Olmeios". On Helicon too was the spring where Narcissus was inspired by his own beauty. In the Homeric Hymn to Poseidon, a brief invocation, the god is hailed as "lord of Helicon". Helicon was the inspiration for the balls held by Hungarian composer Leó Festetics at his castle near Keszthely. Festetics also named the library he founded Helikon Library, promoting literacy and culture in his home city. Helicon Arts Cooperative, an arts charity and film production company in Hollywood, is named after Mt. Helicon. Full Article All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License.

'Αρπυα

From Wikipedia, the free encyclopedia

depiction of a Harpy.

In Greek mythology, the Harpies (snatchers^[1] ) were mainly winged death-spirits (Harrison 1903, p 176ff), best known for constantly stealing all food from Phineas. The literal meaning of the word seems to be "whirlwinds".

The Harpy could also bring life. A Harpy was the mother by the West Wind Zephyros of the horses of Achilles (Iliad xvi. 160). In this context Jane Harrison adduced the notion in Virgil's Georgics that mares became gravid by the wind alone, marvelous to say (iii.274).

Though Hesiod (Theogony) calls them two "lovely-haired" creatures, Harpies as beautiful winged bird-women are a late development, in parallel with the transformation of the "Siren, a creature malign though seductive in Homer, but gradually softened by the Athenian imagination into a sorrowful death angel" (Harrison p 177).. On a vase in the Berlin Museum (Harrison, fig 19), a harpy has a small figure of a hero in each claw, but her head is recognizably a Gorgon, with goggling eyes, protruding tongue and fangs.

philosopher's joke

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

1 και οι αλλοι ειπαν..:

The foolosopher

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Θίσβη (μυθολογία)

Ο γυρος του κοσμου

ελικών

Σε φασεις που βαριεσαι ακομη και να φιλοσοφησεις.

Αναζήτηση

Άλλα blogia να αγαπιομαστε

'Αρπυα

From Wikipedia, the free encyclopedia