Η μαυρισμένη επιστροφή.

Δε λένε ουδέν καλό αμιγές κακού και τούμπαλιν?
Δε μπορούσαμε λοιπόν να περάσουμε τόσο ιδανικά στις διακοπές μας και να μη μας βρει μια στεναχώρια. Μόνο που στη δική μου περίπτωση με βρήκε 2 μέρες πριν την ολοκλήρωση των διακοπών.
Δυο μέρες πριν το γυρισμό, αποφασίσαμε να κάνουμε μια σύντομη εκδρομή στη Στούπα. 'Ενα γραφικό παραλιακό χωριό, κανένα μισάωρο έξω από την Αρεόπολη. Αναγκαστικά περνάς από την Αρεόπολη και μέσα απο το Ν.Οίτιλο. Ωραία διαδρομή με τα επιβλητικά βουνά της Μάνης να σου τραβούν την προσοχή... αλλά και λίγο καπνό μέσα σε μια μικρή χαράδρα.
Στην αρχή υποθέσαμε πως θα ήταν από τη χωματερή καθώς ήδη είχαμε προσπεράσει άλλη μια. Γελαστήκαμε άσχημα όμως. Συνεχίσαμε τον δρόμο, παρατηρώντας τα όμορφα νερά του Ν.Οιτίλου και "σκαρφαλώσαμε" το βουνό για να βρεθούμε από την πίσω πλευρά του, καταλήγωντας στη Στούπα. Μία ώρα μετά και αφού απολαμβάναμε το πρωινό καφεδάκι, χτυπάει το τηλέφωνο. Δε πίστευα στα αυτιά μου. Οι συγγενείς που ήξεραν που βρισκόμουν, ανησύχησαν και πήραν να με ενημερώσουν για το κακό στην Αρεόπολη.
Και τελικά όταν αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω, τουλάχιστον μέχρι εκεί που θα ήταν ο δρόμος ανοιχτός, αντικρύσαμε το κατακαμμένο τοπίο. Τρεις ώρες πριν εκεί που η θάλασσα και το βουνό σου ερέθιζε την φαντασία, είχε μείνει μόνο στάχτη και αποκαϊδια. Ερηπωμένα όλα και οι τελευταίοι παραθεριστές να φορτώνουν τα αμάξια τους πανικόβλητοι. Δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο. Μα τίποτα όμως. Δεν είχα ξαναντικρύσει τέτοιο θέαμα. Τραγικό.
Και μετά έπεσε η μουγγαμάρα. Και τί να πεις. Είναι τόση η θλίψη, τόσος ο θυμός, που σε αφοπλίζουν.
'Ολη την υπόλοιπη μέρα το ραδιόφωνο στο κρατικό, να ακούμε για τις καταστροφές και να γκριζάρουμε περισσότερο απ'τον κρυμμένο από τον καπνό ήλιο.
Σε όλη την επιστροφή Γύθειο-Σπάρτη-Κόρινθος δεν υπήρχε γαλάζιο στον ουρανό. Παντού μαυρίλα. Και στην ψυχή περισσότερη.

Ο εχθρός προ των πυλών.

Εγώ τουλάχιστον αυτό αποκόμισα από την ενημέρωση του Σαββάτου στη Θίσβη.
Πραγματικά το γεγονός ότι συγκεντρώθηκε αρκετός κόσμος στην πλατεία μας(θα ανεβάσω σχετικές φωτο όταν μου τις στείλουν),δεν το περίμενα.
Κι αυτό, γιατί όπως είπε και ο "exeisminima" (κι εδώ να τον ευχαριστήσω για την παρουσία του, αναπάντεχη μεν, τρανταχτή απόδειξη δε, ότι το διαδίκτυο βοηθάει) στο διπλανό χωριό του δήμου είχαμε πολιτιστικά δρώμενα. Γνωστός τρόπος απο παλιά... Άρτος και θεάματα, για να ξεχνάμε πιο εύκολα.
Κατανοώ ,ότι ο κόσμος θέλει εργασία, ναι κι εγώ μαζί τους.
Αλλά το να κοιμάσαι όρθιος ή να εναντιώνεσαι στον τόπο σου, επειδή σε έχει φάει το σύμπλεγμα κατωτερότητας της επαρχίας... τι να πω...
Ειλικρινά η στεναχώρια είναι μεγάλη για πολλούς από εμάς και φάνηκε και στην αγανάκτηση των λόγων του Σαββάτου.
Μετά από συζητήσεις, που είχα την ίδια μέρα με νεαρά άτομα, φίλους και γνωστούς, κατάλαβα, ότι πολλά πηγάζουν από το γεγονός,ότι νιώθουν πολίτες μια κατώτερης κοινωνίας. Νιώθουν εγκλωβισμένοι στην επαρχία και τους τυφλώνει το μίσος. Ναι, όπως το λέω. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά νιώθουν ότι θα έρθουν ένα βήμα πιο κοντά στην Αθήνα, έστω με το να υιοθετήσουν τα κακώς κείμενα της δικής μας μίζερης ζωής.
"Και τί έγινε που θα έχουμε μόλυνση, μήπως και στην Αθήνα νέφος δεν έχετε?"
"Σιγά που θα μολυνθούν τα χωράφια, δηλαδή αυτά που τρώμε τώρα είναι καλύτερα?"
"Εσείς οι Αθηναίοι μόνο εναντιώνεστε, γιατί θέλετε να έρχεστε εδώ για διακοπές".
Τέτοιου τύπου είναι οι σοβαρές απαντήσεις, που πήραμε από νέα παιδιά, που υποτίθεται ότι έχουν και λίγο διευρυμένο νοητικό πεδίο. Και μη βιαστείτε να τα χαρακτηρίσετε παιδαριώδη και μη σοβαρά, γιατί αυτά ειναι τα παιδιά που θα "στελεχώσουν" αυτές τις επιχειρήσεις.
Κανείς δεν υποστήριξε ότι οι νέοι άνθρωποι δεν επιβάλλεται να βρίσκουν εργασία και μάλιστα στον τόπο τους. Αλλά με κάθε κόστος? Τέτοια πόλωση? Χωρίς να ψάξουν τα πώς και τα γιατί? Με μοναδικό όνειρο την αποκατάστασή τους στην φάμπρικα? Μπροστάρηδες για τα συμφέροντα των μεγάλων αφεντικών?

Ειλικρινά εύχομαι να γίνει το απίθανο και να αποφευχθεί το επερχόμενο.
'Ολη η ανθρωπότητα πλήγεται και υποφέρει από τις ανθρώπινες παρεμβάσεις και πνίγει κάθε προσπάθεια επιβίωσης. Γιατί είναι θέμα επιβίωσης.
Και δυστυχώς μόνο οι κατσαρίδες επιβιώνουν μέχρι το τέλος.

Και πάνω που νόμιζα ότι τα είχα δει όλα στις ελληνικές παραλίες, ήρθε αυτό το βιντεάκι για να με ξαφνιάσει ευχάριστα.

Ορισμένοι άνθρωποι δεν παλεύονται με τίποτα!

Θίσβη - S.O.S. - Σάββατο 11 Αυγούστου.

Νέα συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 11 Αυγούστου στην κεντρική πλατεία του χωριού Θίσβη, στα πλαίσια της προσπάθειας ενημέρωσης των δημοτών για το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που πρόκειται να εγκατασταθεί στη ΒΙ.ΠΕ. Θίσβης.
Η συγκέντρωση θα γίνει στα καφενεία της πλατείας στις 8.00 το βράδυ και θα υπάρξει προβολή σλάϊντς και ομιλία περιβαλλοντολόγου για να εξηγήσει τις επιπτώσεις που θα υποστεί η ευρύτερη περιοχή.

Θα είναι ακόμη ένας ανοιχτός διάλογος για να αφυπνιστούν, όσοι συνεχίζουν να πιστεύουν ότι το εργοστάσιο θα "δώσει" ζωή στα χωριά.

Γυρίσαμε...

...λοιπον και τι να πούμε..