ο δρόμος της σοφίας...

Γιατί βρίζεις το συνάνθρωπό σου επειδή είναι από άλλη χώρα? Γιατί ξεσπάς επάνω του τα απωθημένα της δικής σου μίζερης ζωής?
Γιατί οδηγείς δολοφονικά στους δρόμους και δε σε νοιάζει αν θα πάρεις στο λαιμό σου αθώους περαστικούς? Άυριο μπορεί να παρακαλάς κάποιος να είχε δώσει την απαραίτητη προσοχή στο δρόμο που ακολουθεί το παιδί σου για το σχολείο.
Γιατί φοράς τη στολή και τα γαλόνια σου και ικανοποιείσαι με την επιβολή κατα
ναγκασμού?
Γιατί κρύβεσαι από το σύντροφό σου, αφού δεν τον επιθυμείς πια? Γιατί δεν τον ελευθερώνεις και μαζί με αυτόν και τον εαυτό σου?
Γιατί χτυπάς το παιδί που βγήκε από μέσα σου όταν δεν ακούει τη δική σου άποψη. Είναι ένας άλλος άνθρωπος, όχι εσύ.
Γιατί δεν χαρίζεις ένα χαμόγελο στους συνανθρώπους σου? Γιατί είναι χαίρεσαι να τους κακολογείς?
Γιατί μισθώνεις ανθρώπους να εργαστούν για σένα και τους συμπεριφέρεσαι σαν αναλώσιμα υλικά?
Γιατί κρατάς όπλο έτοιμος να αφαιρέσεις ζωή ? Δεν κατάφερες ούτε τη δική σου να ορίσεις και να εκτιμήσεις. Ισως γι'αυτό?
Γιατί τάζεις ψέματα και ελπίδες σε ανθρώπους ενώ την ίδια στιγμή τους χλευάζεις για την αδυναμία τους?



... έρχονται στιγμές που αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να περπατηθεί άλλο.

Γίνεται ο δρόμος, δήμιος και θέλει να σκοτώσει κάθε ευτυχισμένη στιγμή.
Και η ελπίδα μεταμορφώνεται σε πικρό αερικό που δε λέει να φύγει μπροστά από τα μάτια σου. Δε σε αφήνει να χαρείς τίποτα απο όσα νομίζες ότι δικαιούσαι.
Χορεύει και χορεύει και χορεύει μέχρι να σε κουράσει, μέχρι να σιχαθείς τον εαυτό σου. Τότε φεύγει με την ικανοποίηση αποτυπωμένη στα μαύρα αυστηρά, αλλά γεμάτα ηρεμία πλέον μάτια του.

η μυθοπλασία στην υπηρεσία της ανακούφισης .

Καθένας έχει βρει τον τρόπο του να απαλάσσεται,προσωρινά έστω, από τα βάσανα και βασανάκια που κουβαλάει.
Ο κύριος που αγαπάει μεν τη γυναίκα του, αλλά έχει βαρεθεί να την βλέπει ακόμη και σε φωτογραφία, βρίσκει νεαρή ξανθιά κορασίδα ( ανατολικό μπλοκ προαιρετικό) ανακουφίζοντας προσωρινά τους χαμηλούς του πόνους.
Η κυρία που έχει σκυλοβαρεθεί να πλένει και να σιδερώνει βρακιά και να μαγειρεύει για τα βούδια όλη μέρα, φαντασιώνεται τον Ριτζ Φόρεστερ από την Τόλμη και Γοητεία, να βγαίνει απο την τηλεόραση και να την ταξιδεύει μακρυά με την κάτασπρη και καλογυαλισμένη Πόρσε σε μέρη όπου πλυντήρια και σιδερώστρες απαγορεύονται.
Το όμορφο πιτσιρικάκι γνωστό και ως πιπινάκι ή κοντοπούτανο (λόγω ηλικίας το χαμηλό ύψος) θαυμάζει-ζηλεύει την Τζούλια Αλεξανδράτου που έγινε πρώτη φίρμα και "Στόχος είναι τα λεφτά" και προσπαθεί με παντίους τρόπους να δηλώσει την παρουσία του. Γυρίζοντας κλιπάκια με πίπες στο κινητό και κρεβατώματα μεχρι πρωϊας σε πάρτυ με τρέντυ καταθλιπτικούς.
Το αγοράκι πάλι λίγο που το έχει μέσα του, λίγο που ζει σε προχωρημένη κοινωνία, όπου επιτάσσει την αναγνώριση στους ωραίους και μεγάλους κύκλους όσον ο κώλος έχει γίνει ένα με το μπουκάλι της Αμστελ, παίρνει αλαμπρατσέτα τον καλό του sex buddy και βαδίζει προς την νέα εποχή.
Και πολλά... πολλά, πολλά άλλα ακόμη που καθιστούν τους ανθρώπους πρωταγωνιστές σε ιστορίες καθημερινών παθών, (π)λαθών και τρέλας.
Μια ζωή στο fast forward και όποιος την προλάβει, την πρόλαβε.

fuckin' artzi mpourtzi.

Δεν ξέρω αν έχουν έρθει στιγμές στη ζωή σας που δεν ξέρετε τι σας γίνεται. Από που να ξεκινήσεις να μαζεύεις τα ασυμάζευτα. Τα δεδομένα να αλλάζουν με τόσο γρήγορους ρυθμούς και πριν προλάβεις να τα κάνεις κτήμα σου, να πρέπει να αντικρύσεις νέα.
Να μετράς τις δυνάμεις σου αλλά να μην μπορείς να υπολογίσεις τον εχθρό. Και αν έχεις και λίγη παράνοια στο κεφάλι να νιώθεις σαν τον τελευταίο κομπάρσο του Matrix.
Ομολογουμένως η τρέλα είναι δημιουργική, αλλά δεν είσαι σε θέση να καταλάβεις τα δημιουργήματα σου. Αυτό είναι το μόνο κακό. Και πρέπει να κάνεις στάσεις μέσα σου πριν πάρεις το τέλος κάθε παρουσίασης του κόπου σου.

Αυτές είναι οι στιγμές που απολαμβάνω το ανθρώπινο είδος. Χλευάζω την υπεροψία του και θαυμάζω την αστείρευτη δυναμή του.
Υποκλίνομαι στο θαύμα της ζωής.

Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα?

Μη ξεχνάς το θηρίο που κρύβεται μέσα σου. Καλός ο διαφωτισμός, αλλά και τα ένστικτα έχουν το ρόλο τους. Μήπως πρέπει να τα ξεθάψουμε?