Παρασκευή, 08 Φεβρουαρίου 2008

Σε λένε Μαρία?

Η Μαρία ξάπλωσε στον καναπέ, ακούμπησε το κεφάλι της πάνω σε ένα παιχνίδι του μικρού, που είχε ξεμείνει από το απογευματινό παιχνίδι και άρχισε να κάνει σκέψεις πολλές για το μέλλον. Είναι τώρα δύο χρόνια που παντρέυτηκε, ο θεός της χάρισε και ένα παιδάκι, μια καλή οικογένεια.
Σε λίγο καιρό θα πάρει και το πτυχίο της και θα ψάξει για μια καλύτερη δουλειά. Το ονειρευόταν χρόνια να περάσει σε μια σχολή. Είχε ανάγκη να αποδείξει στον εαυτό της, ότι μπορούσε να το καταφέρει. 'Ετρεχε από τη δουλειά, στη σχολή και ξενύχτι μέχρι αργά να διαβάσει, να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις της. Δύσκολες μέρες, αλλά την δικαίωσαν. Βράδυα που περνούσαν με πολύ άγχος και συζητήσεις,πιθανά σενάρια αποκατάστασης και την ελπίδα για μια καλύτερη προοπτική στη ζωή.
Υπάρχουν μέρες τώρα πια, που δεν χωράει η απελπισία άλλο στο μυαλό και πλημμυρίζει το σώμα. Γίνεται πόνος στη μέση και βαραίνει τα πόδια. Η ψυχή έχει βαρύνει ήδη αρκετά και ψάχνει διεξόδους. Πώς έφτασε όμως να μετατρέψει τα όνειρα σε ψυχοφθόρα διαδικασία?
Γιατί όλα αυτά που περίνενε με ανυπομονησία, μετατράπηκαν σε θηλιά και την πνίγουν σήμερα? Ακούει το μωρό που κλαίει στην κούνια του και τρέχει να του ζεστάνει λίγο γάλα. Το ζεστό γάλα πάντα χαλαρώνει τα μωρά. Είχε μάθει πολλά τέτοια "μαγικά" για το ντάντεμα. Είχε βοηθήσει πολύ τον αδερφό της όταν χρειάστηκε με δικά του παιδιά. 'Ενιωθε σίγουρη όταν ήρθε η ώρα για το δικό της. Βλέπεις έχει και στη φύση της την φροντίδα των άλλων.
Γιαυτό δεν χωράει το μυαλό της, πώς ο σύντροφος που επέλεξε δεν το εκτίμησε αυτό το χάρισμα. 'Ηθελε να του δώσει τόσα πολλά. Και του τα έδωσε με το παραπάνω. 'Ολα ήθελε να είναι στην εντέλεια. Και πραγματικά νόμιζε ότι μπορούσε να τα καταφέρει. Είναι στιγμές, που η αγάπη σε κάνει να αισθάνεσαι υπεράνθρωπος. Αλλά η αγάπη θέλει και τροφή. Και εκείνη τάιζε όλους όσους είχε δίπλα της. Ξέχασε να κρύψει, ένα μικρό κομμάτι και για την ίδια όμως. Και είναι σκληρό να μην ανταποδίδεις στον εαυτό σου την αγάπη που σου ζητά. Είναι φορές που πρέπει να ξεχνάς τους πάντες έστω για λίγα λεπτά, να στρέφεις το βλέμμα σου στο πλάσμα που κρύβεται μέσα σου. Να του χαρίζεις λίγη ζεστασιά. Διαφορετικά γίνεται θηρίο και σου κατατρώει τα σπλάχνα...


Με πολύ αγάπη σε όλες τις Μαρίες που αγωνίζονται.

1 και οι αλλοι ειπαν..:

Κ.Σ είπε...

"Και είναι σκληρό να μην ανταποδίδεις στον εαυτό σου την αγάπη που σου ζητά. Είναι φορές που πρέπει να ξεχνάς τους πάντες έστω για λίγα λεπτά, να στρέφεις το βλέμμα σου στο πλάσμα που κρύβεται μέσα σου. Να του χαρίζεις λίγη ζεστασιά. Διαφορετικά γίνεται θηρίο και σου κατατρώει τα σπλάχνα..."

πολύ καλή σημείωση!!!!! Μακάρι να το έκαναν όλοι στο μέτρο που του πρέπει...
Ωραίο blog,καλή συνέχεια!