philosopher's joke: Μείναν τα σανίδια...

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Μείναν τα σανίδια...

felt ring

6 και οι αλλοι ειπαν..:

Ανώνυμος είπε...: afieromeno z.p; 26/1/12 5:57 μ.μ.
Foolosopher είπε...: ε όχι δε μπορείς να πεις, δαχτυλίδια φτιάχνω δικά μου!; 26/1/12 6:33 μ.μ.
Chocorello είπε...: Πλάκα πλάκα - λέω - από όσα έχω δει, φτιάχνεις τα πιο ωραία.

(έπαθε μπρινιόκο ο μοζίλας, ίσως στο έχω γράψει τρεις φορές να το εμπεδώσεις); 26/1/12 9:53 μ.μ.
Foolosopher είπε...: Βρε κουτό περνάει "λογοκρισία", γι'αυτό δεν το είδες αμέσως! Σ'ευχαριστώ πάντως για τη φιλοφρόνηση. Κι εγώ έτσι νομίζω... :-pppp; 27/1/12 1:02 π.μ.
Chocorello είπε...: άντε καλές δουλειές : http://www.etsy.com/; 27/1/12 8:35 π.μ.
Foolosopher είπε...: Προς το παρόν μισά πουλάω, μισά χαρίζω γύρω-γύρω. Στο άμεσο μέλλον σκέφτομαι να φτιάξω και μια σελίδα για promo. Θα δείξει! Στο etsy έχει μερικές πολύ καλές δουλειές από felt.; 27/1/12 9:16 π.μ.

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Θίσβη

Στην ελληνική μυθολογία η Θίσβη ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Ασωπού και έδωσε το όνομά της στη βοιωτική πόλη Θίσβη, γνωστή ως πατρίδα του Ησιόδου. Η Θίσβη καταδιώχθηκε από τον Πύραμο, που την είχε ερωτευθεί. Οι θεοί τη μετεμόρφωσαν τότε σε πηγή, όπως και τον Πύραμο. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή του μύθου για τον ίδιο έρωτα, όταν η Θίσβη κατάλαβε ότι είχε μείνει έγκυος αυτοκτόνησε. Τότε ο Πύραμος αυτοκτόνησε και αυτός. Στη συνέχεια οι θεοί έκαναν τον Πύραμο ποταμό και τη Θίσβη πηγή. Ο Πύραμος διέρρεε τη χώρα των Κιλίκων, ενώ το νερό της Θίσβης γινόταν ρυάκι και συναντούσε τον ποταμό αυτό, όπου και χυνόταν.

Οι Ρωμαίοι παράλλαξαν αυτό τον μύθο, ο οποίος καταγράφηκε από τον Υγίνο (περιληπτικά) και τον Οβίδιο (αναλυτικότερα, στις «Μεταμορφώσεις» του, βιβλίο 4, στ.55-166) ως εξής: Οι Θίσβη και Πύραμος ζούσαν σε γειτονικά σπίτια (μεσοτοιχία) στη Βαβυλώνα επί βασιλείας Σεμιράμιδος και, καθώς οι γονείς τους τους είχαν απαγορεύσει να παντρευτούν, επικοινωνούσαν ηχητικά από μία ρωγμή στον κοινό τοίχο. Τελικώς συμφώνησαν πως μια νύχτα θα συναντιόνταν κρυφά στον «Τάφο του Νίνου», ύψωμα έξω από την πόλη, όπου υπήρχε πηγή. Η Θίσβη έφθασε πρώτη εκεί, αλλά κρύφτηκε επειδή είδε μια λέαινα που πήγε να ξεδιψάσει στην πηγή αφού είχε φάει. Το πέπλο όμως της Θίσβης είχε πέσει κάτω και η λέαινα το έπαιξε και το λέρωσε με το ματωμένο στόμα της. Στο μεταξύ ήρθε ο Πύραμος, είδε τις πατημασιές της λέαινας και το ματωμένο πέπλο, και νόμισε ότι η Θίσβη είχε φαγωθεί από το λιοντάρι. Γεμάτος απόγνωση και ενοχή επειδή είχε συμφωνήσει να συναντηθούν σε επικίνδυνο μέρος, αυτοκτόνησε με το σπαθί του. Η Θίσβη, όταν βγήκε από την κρυψώνα της και είδε τον Πύραμο νεκρό, αυτοκτόνησε με το ίδιο σπαθί.

Ιστορικά

Η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα και υπάρχουν ακόμα ερείπια της Μυκηναϊκής οχύρωσης και κάποιοι θολωτοί τάφοι. Αρκετά αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής βρίσκονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θήβας.

Η Θίσβη αναφέρεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα (Β 502), στον κατάλογο των ελληνικών πόλεων που πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, ως πολυτρήρων Θίσβη.

Μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο δήμος γνώριζε μεγάλη ανάπτυξη και είχε πολλούς κατοίκους. Τον Αύγουστο του 1943 όμως τα χωριά Δομβραίνα, Θίσβη και Πρόδρομος καταστράφηκαν ως αντίποινα για την αντιστασιακή δράση των κατοίκων. Από τότε ο πληθυσμός τους μειώνεται καθώς οι κάτοικοι άρχισαν να τα εγκαταλείπουν και να εγκαθίστανται κυρίως στην κοντινή Θήβα ή την Αθήνα ή να μεταναστεύουν στις Η.Π.Α.

Ο Δήμος Θίσβης ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Θηβαίων.

Ο αστεροειδής 88 Θίσβη (88 Thisbe), που ανακαλύφθηκε το 1866, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Από τη Βικιπαίδεια.

ΕΛΙΚΩΝ

Helicon

Helicon is the name of a mountain in the region of Thespiai in Boeotia, Greece (Kerenyi 1951 p 172), made famous in Greek mythology because two springs sacred to the Muses were located here: the Aganippe and the Hippocrene, both of which bear "horse" (hippos) in their toponym. In the late seventh century BCE, the poet Hesiod sang how in his youth he had pastured his sheep on the slopes of Helicon (Theogony, 23), where Eros and the Muses already had sanctuaries and a dancing-ground near the summit, where "their pounding feet awaken desire" (Hesiod, 8). There the Muses inspired him and he began to sing of the origins of the gods, Thus Helicon became an emblem of poetical inspiration. Hesiod mentions other springs that were the haunt of the Muses: "They bathe their lithe bodies in the water of Permessos or of Hippocrene or of god-haunted Olmeios". On Helicon too was the spring where Narcissus was inspired by his own beauty. In the Homeric Hymn to Poseidon, a brief invocation, the god is hailed as "lord of Helicon". Helicon was the inspiration for the balls held by Hungarian composer Leó Festetics at his castle near Keszthely. Festetics also named the library he founded Helikon Library, promoting literacy and culture in his home city. Helicon Arts Cooperative, an arts charity and film production company in Hollywood, is named after Mt. Helicon.

'Αρπυα

Harpy.

In Greek mythology, the Harpies (snatchers^[1] ) were mainly winged death-spirits (Harrison 1903, p 176ff), best known for constantly stealing all food from Phineas. The literal meaning of the word seems to be "whirlwinds".

The Harpy could also bring life. A Harpy was the mother by the West Wind Zephyros of the horses of Achilles (Iliad xvi. 160). In this context Jane Harrison adduced the notion in Virgil's Georgics that mares became gravid by the wind alone, marvelous to say (iii.274).

Though Hesiod (Theogony) calls them two "lovely-haired" creatures, Harpies as beautiful winged bird-women are a late development, in parallel with the transformation of the "Siren, a creature malign though seductive in Homer, but gradually softened by the Athenian imagination into a sorrowful death angel" (Harrison p 177).. On a vase in the Berlin Museum (Harrison, fig 19), a harpy has a small figure of a hero in each claw, but her head is recognizably a Gorgon, with goggling eyes, protruding tongue and fangs.