Πέτρες και ξύλα.

   Το καλοκαίρι που πέρασε τριγύριζα στην Ικαρία. Είχα πάρει και τα εργαλεία της δουλειάς μαζί, κοφτάκια, πενσάκια, χαντράκια, όλα συγκεντρωμένα σε ένα τσαντάκι, όλα υποκοριστικά για να χωράνε στην τσάντα της θάλασσας. Ομολογώ πως σε κάποιες ανηφοριές, στην αναζήτηση της "καλής" παραλίας, η πλάτη μου διαμαρτυρόταν έντονα, αλλά δεν ήθελα να μείνω "ξεβράκωτη" σε μια πιθανή στιγμή έμπνευσης. Και αυτές οι στιγμές ήρθαν και ήταν αρκετές. Εδώ θα περιγράψω δύο, τις πιο παραγωγικές.
   Μεσημεράκι στο Να, ζέστη, αεράκι, λίγος κόσμος, πολλή φύση. Πλησίαζε η γιορτή της αδερφής μου και όπως πάντα το δώρο της το φτιάχνω μόνη μου εδώ και χρόνια. Μια βόλτα στο ποτάμι, εκτός από την διασκέδαση που μου προσέφερε, βλέποντας τα χαριτωμένα βατραχάκια να πηδοβολούν εδώ κι εκεί, μου έδωσε και την πρώτη ύλη για να φτιάξω τα πιο φυσικά κοσμήματα.
Μερικά ξυλάκια φαγωμένα από την αλμύρα, ζευγαρωμένα κατά το δυνατόν και μερικές πέτρες Ικαρίας, γέμισαν πολύ δημιουργικά εκείνο το απόγευμα, που ξέχασα και τον πόνο που είχα (η αθροιστική κεφαλαλγία είχε χτυπήσει ξανα). Η αδερφή μου τα χαίρεται και τα στολίζεται κι εγώ όταν τη βλέπω να τα φοράει, θυμάμαι τα πανέμορφα ηλιοβασιλέματα στο Να.

 

 

   Απογευματάκι στην παραλία του 'Αρη. Το σκηνικό περίπου το ίδιο. Κάτω από την ίδια τέντα, αεράκι, ζέστη, ησυχία (μπορεί κι όχι, αλλά όταν απορροφάσαι με κάτι, δεν ακούς και πολλά), αυτή τη φορά πέτρες μόνο για πρώτη ύλη και το δώρο προοριζόταν για μένα. Μετά από πολλή προσήλωση, σήκωσα τα μάτια μου και εκτός από πέτρες διασταυρώθηκα με ένα άλλο ζευγάρι μάτια, που με κοιτούσαν όλο απορία. Ενώ πάλευα με τα σύρματα και τις πετρούλες, γνώρισα έναν άλλο σοφό της ζωής, γνήσιο πολεμιστής του φωτός. Μπορεί να αναπνέει βόρειο αέρα, αλλά έχει πολύ ζεστή καρδιά. Χαίρε συναγωνιστή κι ας με πονάει ακόμη το πλευρό  μου.

'Οποιος αγαπάει την ελευθερία, θα αγαπήσει την Ικαρία.

   7 ημέρες γεμάτες φύση, θάλασσα, ποτάμια, ανθρώπους, χειροτεχνία, φιλοξενία, χορό, δικάβαλες βόλτες, αέρηδες, ήλιο, πελώρια κύμματα, σκαρφάλωμα, περπάτημα, κουβάλημα, βατράχια, χελώνες, "τσιμπούρια", φιλοσοφία και κβαντική φυσική.

Μια νύχτα στην Πράγα.

   Μετά από ολοήμερο περπάτημα σε σημείο να μουδιάσουν τα πέλματα και να μην τα νιώθoυμε, γυρίσαμε στο μικρό ξενοδοχείο πίσω από το αστρονομικό ρολόϊ. 'Ενα μπάνιο λίγο ξεκούραση και κάτι για να τσιμπήσουμε από την τοπική γιορτή παραδοσιακών εδεσμάτων στην κεντρική πλατεία της Πράγας.
   Μικρή συνεδρίαση για το πού θα πίναμε τις πάμφθηνες και πολύ απολαυστικές μπύρες της Τσεχίας, υπό τη συνοδεία μουσικής, αγαθά άφθονα στην πανέμορφη ευρωπαϊκή πόλη. Νωρίτερα η Μαρία είχε σταμπάρει ένα υπόγειο μπαράκι που κάθε μέρα φιλοξενούσε και μία διαφορετική μπάντα. Εκείνη τη βραδιά θα μοιραζόμασταν με λίγους ακόμη μουσική τζαζ από ένα τοπικό συγκρότημα, όπως αποφάνθηκε στην πορεία.
   Μετά από λίγη ώρα με 200 τσέχικες κορώνες τα αυτιά μας απολάμβαναν μοναδικές μουσικές, ενώ τα χείλη μας κι ο λαιμός μας ευφραίνονταν με φρέσκια μυρωδάτη μπύρα. Λόγω της στενότητας του χώρου, καθίσαμε σε ένα τραπέζι μαζί με έναν μοναχικό ακροατή, ευγενέστατο Ιρλανδό, ο οποίος ταξίδευε συχνά στην Πράγα για επαγγελματικούς λόγους. Μας προσέφερε από την μισοψημμένη μπριζόλα του (πώς να φάω εγώ που έχω μάθει τα καλοψημμένα παϊδάκια στα κάρβουνα...) και μας έδειξε φωτογραφίες της γυναίκας του, η οποία γέννησε το τρίτο τους παιδί στο σπίτι κι όχι σε κάποιο μαιευτήριο. Λίγο αργότερα ακούσαμε γνώριμες κραυγές στο πίσω μέρος του μαγαζιού. Ναι, ήταν μια παρέα από 'Ελληνες και έδειχναν τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό απ'όλους. Σε λίγο τραγουδούσαμε όλοι μαζί τα ξεσηκωτικά τραγούδια και ο τραγουδιστής με τον ίδιο ενθουσιασμό, μας ρώτησε από ποιά χώρα είχαμε καταφθάσει. Μετά από λίγο η μπάντα έπαιζε για τους 'Ελληνες που τα είχαν δώσει όλα και τσούγκριζαν τα μπυροπότηρα κάθε 1 λεπτό.
   'Οταν η μουσική βραδιά έλαβε τέλος, δεν είχαμε ύπνο. Νυχτοπερπατήσαμε μέχρι τη γέφυρα του Καρόλου για να απολαύσουμε τη νυχτερινή θέα της πόλης από τον ποταμό Μολδάβα και την ησυχία που παρέπεμπε σε θρίλερ λίγο πριν την τσιρίδα, καθώς αγάλματα και χαμηλός φωτισμός συνέθεταν το απόλυτο γκόθικ σκηνικό. Μερικοί αναστεναγμοί πραγματικής ευτυχίας, ανάμεικτοι με την σωματική κούραση και το γλυκό μούδιασμα του αλκοόλ. Διασχίσαμε ξανά τη γέφυρα που οδηγούσε στην έρημη πια πλατεία, ανεβήκαμε με το ζόρι τα πολλά σκαλιά του παλιού ξενοδοχείου και πέσαμε για ύπνο, αφού την επόμενη μέρα είχαμε κανονίσει μικρή εξόρμηση έξω από την πόλη στο κοσμοπολίτικο και χλιδάτο Κάρλοβι Βάρι.

 

Ξέρω τι έκανες πέρυσι το καλοκαίρι...

   Πήγες στην Αστυπάλαια χώρισες, γύρισες, πήγες Θίσβη ηρέμησες, πήγες Σάμο, πήγες Κουσάντασι, γύρισες Πειραιά ξαναχώρισες και άργησες να ηρεμήσεις. Για να δούμε φέτος...


Αστυπάλαια. 

   Για να επισκεφθείς μια απο τις πιο όμορφες παραλίες του νησιού θα πρέπει να το εγκαταλείψεις και να επισκεφθείς τα νησάκια απέναντι. Τα καϊκια της περιοχής που κάνουν το δρομολόγιο κάθε πρωί ξέρουν να σου πουν. Πάρε μάσκα και εξοπλισμό, θα βουτήξεις για καταπληκτικά κοχύλια. Το γνωστό κάστρο της Αστροπαλιάς, παλιάς ιταλικής οικογένειας των Γκουερίνι. Το βράδυ αξίζει να το κοιτάς από μακρυά. Ειδικά από τον κόλπο του Πέρα Γιαλού χαμηλά. Να φας και γαριδάκι συμιακό με μακαρονάκι κοφτό. Μην πας με γκομενάκι στα χωρίσματα, γιατί το πλοίο δεν θα το δεις να έρχεται, όσο απελπισμένος κι αν είσαι για φευγιό.

Θίσβη.
 Πάτρια και πολυαγαπημένα εδάφη. Στη Θίσβη Βοιωτίας και στις θάλασσες του Κορινθιακού πάντα θα περνάνε καλά όλες οι γενιές, που μεγάλωσαν και θα μεγαλώσουν εκεί. Σε κανένα άλλο μέρος τα αστέρια δεν φαίνονται τόσο όμορφα. Επισκέψου τον πύργο της Θίσβης βράδυ χωρίς φεγγάρι και απόλαυσε όλο το γαλαξία να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου. Κλείστα και θα νιώσεις την δύναμη του Ελικώνα από τη μια μεριά και την ενέργεια της θάλασσας από την άλλη να σε φορτίζουν στο λεπτό.

Σάμος.
 Στο νησί του Πυθαγόρα θα βρεις τα πάντα. Φυσικό κάλλος απ'άκρη σ'άκρη. Βουνά, θάλασσες, χωριά, καταρράκτες, πεζοπορίες, ποδηλατάδες, χωμάτινες διαδρομές, καλό φαγητό και ακόμη καλύτερο κρασί vin doux, το οποίο πρέπει να δοκιμάσεις σε άπειρους συνδυασμούς κοκτέιλ. Μην παραλείψεις να πιεις τις μπύρες σου στο μπαράκι στο Ποτάμι και να επισκεφθείς το χωριό Μανωλάτες, για να δεις ότι οι Γερμανοί έχουν αγοράσει σπίτια στα πιο ψαγμένα σημεία της Ελλάδας. Φυσικά και για να φας στην ταβέρνα με το τρεχούμενο νερό τα "πιάτα" από τη φοβερή σαμιώτισσα μαγείρισσα.

Κουσάντασι.
   Στο Κουσάντασι πρέπει να πας, ειδικά εάν είσαι 'Ελληνας για ένα και μοναδικό λόγο. Να δεις την αρχαία ελληνική πόλη της Εφέσου (εάν δεν τη δεις, δεν περιγράφεται ούτε μέσω φωτογραφιών), να καταλάβεις το μεγαλείο των αρχαίων Ελλήνων και μετά να απογοητευτείς από την αναπόφευκτη σύγκριση με τον νεοέλληνα, ο οποίος θα δεις ότι έχει πολλά κοινά κουσούρια με τον νεότουρκο. Κι οι δύο απολαμβάνουν όμως ένα λαχταριστό κεμπάπ! Από τα καλύτερα που έχω φάει ποτέ, μας το προσέφερε με γνώση ο τούρκος ξεναγός, που μιλούσε άριστα την ελληνική και μας οδήγησε στο σωστό μέρος, το χωριό Σελτσούκ.Υπόψιν οι Τούρκοι πουλάνε την αρχαία ελληνική ιστορία ως δική τους, τις ημερήσιες κρουαζιέρες στη Σάμο ως τουρκικές και ενώ παρέχουν πολύ χαμηλές ποιοτικά υπηρεσίες μαζικού τουρισμού, θησαυρίζουν κάθε θερινή σεζόν.

 

 

Παραλειπόμενα.

Των Παρισίων...

Αυτά, εάν πας, αξίζει να τα δεις!

Μαύρα μεσάνυχτα στο Παρίσι.

   Μετά την πρώτη μέρα κατάλαβα, γιατί ο Γούντι 'Αλεν προτίμησε να ταξιδέψει τον ήρωά του στο παρελθόν.  Δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη καούρα να πάω στο Παρίσι, αλλά αφού βόλεψε και τα εισιτήρια ήταν φθηνά, δεν είχα τίποτα να χάσω. 'Ετσι νόμιζα!
   Φέρεσθαι. Από το αεροδρόμιο κιόλας ένιωσα την υπεροψία και την αγένεια των Γάλλων στο πετσί μου. Είχα σκεφτεί να κάνω πρακτική στα στοιχειώδη γαλλικά, που είχα μάθει στο λύκειο και το γυμνάσιο και με το που είπα το πρώτο bonjour, ήρθε και το πρώτο απαξιωτικό βλέμμα.  Σαν αυτό που ρίχνει μια γκόμενα στο ξέκωλο, όταν ο δικός της κοιτάξει με ελαφριά λιγούρα τις καμπύλες. Θα έπεσα στην περίπτωση, σκέφτηκα. Τα περιστατικά μέχρι τη Σεν Ζερμέν έγιναν πολλά όμως, σε σημείο να αναρωτιέμαι αν είχα βάλει αποσμητικό πριν φύγω το πρωί από την Ελλάδα, ή αν η καθηγήτρια τότε στο σχολείο μας είχε  μάθει μόνο μπινελίκια.
   Συναντώντας κάποιους άλλους 'Ελληνες, με τους οποίους προσπαθήσαμε από κοινού να βγάλουμε άκρη με τις γραμμές του μετρό, αφού κανείς δεν σταματούσε στο "εξ κιουζ μι", συνειδητοποιήσαμε το κοινόν της εμπειρίας του "φτυσίματος" από τους Γάλλους, οπότε ησύχασα τουλάχιστον ότι δεν έφταιγε η "εσάνς" μου. Το αγγλικό από'κει και πέρα πήγαινε σύννεφο και το σπάσιμο νεύρων επίσης!  Γαλλικά εσείς; Αγγλικά εγώ με ελληνικά μπινελίκια στο τέλος. Ακόμη και στο Λούβρο δεν υπήρχε ταμπελάκι που να εξηγεί τα εκθέματα σε άλλη γλώσσα πλην της γαλλικής.
   Εστίαση. Κάποιος πρέπει να τους μάθει τί είναι ο καφές, πώς φτιάχνεται και ότι δεν γίνεται από χρυσάφι. Επίσης φαγητό δε σημαίνει εφτά κιλά μπαγκέτα με μια αηδία αλλαντικό και τρία κιλά τυρί κρέμα, ή εφτά λίτρα κρέμα γάλακτος. Αλήθεια κρέπα με τηγανιτό αυγό, μισοτηγανισμένο δηλαδή με τη μύξα, έχετε ξαναδεί; Εγώ αυτή τη παπαρογκουρμεδιά μαλακία την έφαγα κιόλας! Επίσης κύριε που έχεις το ελληνικό σουβλατζίδικο στην des artes, μην σερβίρεις μπαγκέτα με το γύρο. Εγώ έβαλα στην κρέπα σου κεμπάπ;
   Γαλλίδες.Ο φίλος μας που ήταν μαζί και δε θα διαφωνήσω, παρά σε μερικά σημεία μόνο, τις εκθείασε. 'Ομορφες, απλές, αδύνατες και καλοντυμένες στο σύνολο. Τόσο όμως, που άρχισα να βλέπω φωτοτυπία παντού το ίδιο σκηνικό! Μαλλάκι ίσιο, γυαλάκι σοφιστικέ, φουλαράκι στο λαιμό, παντελονάκι ή φουστίτσα σε ίσια γραμμή, μικρό κωλαράκι και μπαλαρινούλες στα κομψά τους ποδαράκια! Μοναδικές εξαιρέσεις οι μαυρούλες, που με τις χυμώδεις καμπύλες τους έδιναν ψωμί στο μάτι. Και εδώ θα απευθυνθώ στις Ελληνίδες. Κορίτσια, μην αντιγράφεται ό,τι μαλακία δείτε στο περιοδικό. 'Εχετε άλλο ταμπεραμέντο και δεν γίνεται να μπείτε σε τέτοια καλούπια, οπότε στην καλύτερη γίνεστε κακέκτυπα κάποιας δήθεν κουλτουριάρας καθωσπρέπει από την Καρτιέ Λατέν. 
   Γάλλοι. Ούτε ίχνος προσπάθειας να κρύψουν την φήμη για την έλλειψη τεστοστερόνης. Τόσο λαπά είχα να δω από την τελευταία φορά που έπαθα γαστρεντερίτιδα. Πολύ φουλάρι, πολύ γυαλί κοκκάλινο-τύπου Μούσχουρη και δε μας χέζεις ρε Αζναβούρ; Εξαίρεση κάτι γαλλάκια πιτσιρίκια που έχουν πιάσει το νόημα και ξεζουμίζουν στο jardin du Luxembourg τις μαυρούλες που ανέφερα νωρίτερα.
   Τουαλέτες. Το 1x1 στην κυριολεξία , μπες με μούρη, βγες με κώλο. Μην στρίψεις θα βρεις πάνω στην χιλιοκατουρημένη λεκάνη. Καρέκλες και τουαλέτες έχουν φτιαχτεί με προδιαγραφές γαλλικού κώλου, επομένως αν έχεις μεγάλο ή έστω καμπυλωτό, κάνε δίαιτα πριν επισκεφθείς την πόλη του φωτός. Στην περίπτωση που δε μ'ακούσεις, τότε τι κρίμα... αγαπημένο χιτ του πισινού σου θα γίνει το "Δε χωράς πουθενά".
   Μουσική. Μοναδικές ευχάριστες εκπλήξεις οι πλανόδιοι μουσικοί του δρόμου, που έδιναν χαρά στους περαστικούς και σε μας ιδιαίτερη, που χορεύαμε μαζί με τους γεμάτους ζωή και ενέργεια μαύρους κατοίκους της πόλης.  Μια πόλη με παράδοση και προσφορά στη μουσική, που έχει ξέχασει το παρελθόν και ζει σε ένα κωφάλαλο παρόν.
   Απεργία. Ναι, έκαναν οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η πτήση, να βγάλω νέο "χρυσό" εισιτήριο επιστροφής, να διανυκτερεύσω στις σχετικά άνετες πολυθρόνες του "Charles de Gaulle", γιατί όχι ρε σκατοσοβινιστές δε σας χαλάλιζα ούτε ένα ευρώ παραπάνω!
   Ζωή. Σε αυτή τη ζωή ό,τι δηλώσεις ή ό,τι νομίζεις είσαι. Εγώ λοιπόν δηλώνω ότι στον Πειραιά ΖΩ χίλιες φορές καλύτερα και πιο ελεύθερα, από τους πεθαμένους στο Παρίσι που δεν έχουν καταλάβει ότι θα πνιγούν από το ίδιο τους το φουλάρι! 'Ενα πηγαινέλα με μοδάτο συνολάκι πάνω σε ένα ποδήλατο μέχρι το κοντινό καφέ για να πιεις ένα ποτήρι κρασί με στυλ και ύφος περισυλλογής, δεν είναι ζωή. Ζωή είναι να βγεις όποτε κάνεις κέφι να πιεις ένα ποτηράκι κρασί στο στέκι σου, με τους φίλους σου ή μόνος να ακούσεις τη μουσική που γουστάρεις και να ξεδώσεις από το ζόρισμα της ημέρας.
   'Εψαξα να βρω την πηγή του, στην πολυδιαφημισμένη πόλη του φωτός, αλλά δυστυχώς μόνο οι προβολείς από τον πύργο του 'Αιφελ τράβηξαν τη ματιά μου. Και αυτό γιατί νόμιζα ότι είχε έρθει το τσίρκο στην πόλη. 'Οντως, έχει στρατοπεδεύσει διαπαντός νομίζω...

Στην συνταξιδιώτισσά μου την Μαρία αρέσει πολύ η Sadahzinia και αυτό το τραγούδι μου είπε ότι το άκουσε μια μέρα πριν το ταξίδι μας στο Παρίσι. Και η αλήθεια  είναι αυτή. Από την αρχή ήτανε κάπως, ήμασταν λίγο εκτός...

Ο χορός των μαινάδων.