Σεξ σε δυο πόλεις

Η μικροκαμωμένη ξανθιά στραβοκάνα, ξύπνησε με μια άσχημη γεύση στο στόμα εκείνη την Κυριακή. Είχε μείνει όλη την προηγούμενη μέρα νηστική, για να φάει τα διάσημα καναπεδάκια, που σέρβιρε το πανάκριβο εστιατόριό του στα πριβέ εγκαινιά του, συνοδευόμενα από την ακριβότερη σαμπάνια, που μπορεί να βρει κανείς στο Μανχάταν. Και τώρα το στόμα της ήταν χειρότερο και από τη σόλα των Μανόλο Μπλάνικ της.
Ας είναι όμως. 'Αξιζε την ταλαιπωρία, πάνω στα 20ποντα πέδιλα, η βραδιά. Γνώρισε έναν από τους πιο γοητευτικούς πλεϊμπόι στην πόλη. Και αυτός είχε μόνο μάτια για εκείνη όλο το βράδυ. Μπορεί να ξετίναξε την πιστωτική της για ακόμη μια φορά, αγοράζοντας εκείνη την πανάκριβη τουαλέτα και ασορτί πέδιλα, αλλά είχε νιώσει το κέντρο του κόσμου. Είχε να νιώσει έτσι από την τελευταία φορά που έκανε για πρώτη φορά μπότοξ και όλες οι φίλες της, είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό όταν την πρωτοείδαν.
Αυτός λοιπόν ο περιζήτητος άντρας είχε την αποκλειστικότητα της όλο το βράδυ και την άξιζε βέβαια. Τόσα ακριβά ρούχα και τόσο ευρύ κύκλο είχε, που δίπλα του οι ανταγωνιστές γίνονταν σκόνη. Αχ, και να μου πρότεινε να πάμε σπίτι του μετά! Σκέφτηκε για μια στιγμή και σαν κάτι μαγικό να συνέβη. Σαν το βιβλίο που είχε διαβάσει ότι όταν θες κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνομωτεί... Ο πάμπλουτος κούκλος της πρότεινε να περάσουν τη βραδιά μαζί, στο πολυτελές του σκάφος. Ουάου! Τέτοια τύχη, ούτε στο όνειρό της δεν το φανταζόταν!


Η μελαχρινή, χυμώδης Κατερίνα εκείνη την Κυριακή ξύπνησε με ένα ελαφρύ γουργουριτό στο στομάχι και ένα πονοκέφαλο άνευ προηγουμένου. Αυτό που έχεις, όταν την προηγούμενη έχεις φάει τον αγλέορα και έχεις πιει τον Νιαγάρα. 'Αξιζε όμως. Είχε πάει στα εγκαίνια, του καινούριου και πολύ μοδάτου εστιατορίου στο Κολονάκι. 'Ολος ο καλός ο κόσμος ήταν εκεί. Τί μοντέλα, τι τιβι περσόνες, τι, τι τι... Εκείνη είχε προλάβει ευτυχώς να πάρει από τη Σκουφά εδώ και μέρες ένα υπέροχο στράπλες φόρεμα, που αναδείκνυε τις καμπύλες της και φυσικά τον μεσογειακό της κώλο. Το είχε χρεώσει σε 36 άτοκες δόσεις φυσικά, γιατί ήταν και κορίτσι που έψαχνε τις ευκαιρίες. Δεν ήταν καμιά χαζή να την εκμεταλλευτούν. Βέβαια! 'Οπως εκείνη την ανόητη φίλη της, που της είχαν πουλήσει σε μια μπουτίκ στο Κολονάκι πανάκριβα πέδιλα, δήθεν πασίγνωστου σχεδιαστή, μια περιουσία και σε μια επίσκεψη στην αγορά του Κορυδαλλού, είχε χάσει και τις τρέσες του κεφαλιού της απο το σοκ, όταν τις αντίκρυσε σε τιμή 1/25.
Χθες λοιπόν ήταν η βραδιά της. 'Ολοι οι άντρες την έγδυναν με τα μάτια κι εκείνη πετάριζε τα μάτια και δήθεν αδιάφορα απέστρεφε το βλέμμα, σαν να μην την ενδιέφερε όλη αυτή προσοχή που προσελάμβανε. Ξέρεις οι άντρες, μπορεί να σε θέλουν πουτάνα στο κρεβάτι, αλλά όταν ψάχνουν για σύζυγο, εκεί αλλάζει το πράγμα. Τη γυναίκα τη θέλουν σεμνή. 'Ετσι της έλεγε η μάνα της τόσα χρόνια,η οποία πάσχιζε η κόρη της να έχει μια καλύτερη τύχη από τη δική της. Σε μια στιγμή διασταυρώθηκαν τα βλέμματά τους. Μελαχρινός, ψηλός, με την κοιλίτσα που υποδείκνυε αρχοντιά και ευημερία και ένα κοκόρι στο μαλλί, σε στυλ 'Ελβις Πρίσλευ. Ε και τί με αυτό. Ο τύπος ήταν γιος εφοπλιστή και μάλιστα αυτοδημιούργητου, απ'ότι έμαθε από τα κορίτσια, που ήξεραν όλες τις κοσμικές στύλε της Αθήνας. Είχε ένα κώλυμα βέβαια, αλλά όλα ξεπερνιούνται όταν ρέει το χρήμα. 'Εμενε ακόμη με τον πατέρα του, γιατί η οικογένεια ήταν πολύ αυστηρή με τις ελληνικές παραδόσεις. Α! 'Ολα κι όλα. Πάνω απ'όλα η οικογένεια. Μετά οι γκόμενες. Και όλες πέρναγαν από επιτροπή.
Σιγά που θα κόλλαγε σε κάτι τέτοια η Κατερίνα. Φούσκωσε το στήθος της, έσφιξε τα κωλομέρια της και πήρε εκείνο το ύφος της οσίας, που από μικρή την εκπαίδευε η μαμά της. Το ξημέρωμα τους βρήκε στα πιο "ιν" μπουζούκια της Αθήνας με τόνους γαρύφαλλα και πληρωμή με την γκολντ κάρτα των βαποριών.


Τυχόν ομοιότητες με πρόσωπα, ονόματα και κατάστασεις είναι εντελώς συμπτωματικές!

Τ.Ε.Ι. και άλλα...

Μόλις είχα μπει κι εγω στα Τ.Ε.Ι. κι αναζήτησα ενημέρωση από κάποιους φορείς της πολιτείας, όσον αφορά στα δικαιώματά μου ως πτυχιούχος και μεταξύ άλλων απευθύνθηκα και στην Επιθεώρηση Εργασίας Πειραιά. Ρώτησα λοιπόν, μικρό και αφελές κορτσούδι, πόσο % επιπλέον μετράει το πτυχίο μισθολογικά. Ο υπάλληλος απάντησε λοιπόν ότι για τους αποφοίτους των Α.Ε.Ι. το ποσοστό είναι 18%, ενώ για αυτούς των Τ.Ε.Ι 13%. εντελώς αυθόρμητα ήρθε και η απορία μου, την οποία και ξεστόμισα. "Για ποιό λόγο υπάρχει αυτή η διαφορά;". "Γιατί κοπέλα μου του ενός του βγήκε ο κώλος να τελειώσει τη σχολή, ενώ ο άλλος πήγε σε σχολή του κώλου" και ακολούθησε κλείσιμο του τηλεφώνου στη "μάπα". Κάγκελο εγώ στο ακουστικό. Εκεί κατάλαβα ότι τελικά στην κοινωνία που ζούμε, μισαλλοδοξία δεν υπάρχει μόνο σε θέματα χρημάτων, εξουσίας, ομορφιάς και γενικά επιβολής δύναμης. Η εκπαίδευση συνειδητοποίησα ότι σφίζει από κομπλεξάρες που πρέπει να αποδείξουν ότι είναι κάτι παραπάνω από τον διπλανό. Κατά βάθος οι περισσότεροι απο εμάς πάσχουμε από αυτό. Ποιός δεν έχει "πιάσει" τον εαυτό του να ικανοποιείται, αφού πρωτύτερα έχει νιώσει υπεροχή, έναντι κάποιου ή κάποιας "υποδεέστερης" κατάστασης;
Αυτό συμβαίνει μάλλον και με τα Α.Ε.Ι. έναντι των Τ.Ε.Ι. Αυτούς που τα απαρτίζουν δηλαδή. Καθηγητές, φοιτητές, ακόμη και γονείς φοιτητών, που σε κουβέντα με άλλους γονείς των οποίων τα παιδιά πέρασαν σε κάποιο Τ.Ε.Ι., σουφρώνουν τα χείλη στο άκουσμα, σαν κάτι Αγγλίδες κυρίες της καλής κοινωνίας, πίνοντας το τσάϊ τους και κουνώντας το κεφάλι τους συγκαταβατικά με βλέμμα όλο συμπόνια. Αλλά τώρα το θέμα τίθεται και ευθαρσώς από καθηγητές του Μετσόβιου της Κρήτης. Και γιατί όχι; Σημασία έχει πάντα να βολευόμαστε εμείς και να αποκλείουμε, όλους τους υπόλοιπους, που διεκδικούν κομμάτι της πίτας, σωστά;
Αν ρωτήσεις εμένα, καθόλου σωστά. Αυτές οι συμπεριφορές είναι, που τόσα χρόνια συντηρούν και αναδαυλίζουν την ανθρώπινη αναισθησία και σκληρότητα. Στον κόσμο των ζώων επικρατεί το ρητό "ο θανατός σου, η ζωή μου". Ναι, αλλά σε εκείνο τον κόσμο, δεν υπάρχουν ανισότητες. 'Ο,τι έχει προβλέψει η φύση, αυτό και γίνεται. Ο άνθρωπος όμως, πάνε χρόνια που περενέβη στη φύση. Και το έκανε για να καλυτερέψει ακριβώς αυτό. Τις συνθήκες ζωής. Γιατί λοιπόν πρέπει να βρήσκει εμπόδια κάθε φορά που κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια, προς αυτή την κατεύθυνση; 'Οταν δεν υπάρχει φαγητό για όλους, ή όταν πιστεύουμε ότι έτσι συμβαίνει, δεν σκοτώνουμε τους "ανταγωνιστές", αλλά προσπαθούμε να βρούμε λύσεις να αυξήσουμε την τροφή.
Δυστυχώς όμως, δεν ζούμε σε κοινωνία αγγέλων. Δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι να βοηθήσουν, ο ένας τον άλλο. Δεν συνειδητοποιούν ότι με αυτόν τον τρόπο βοηθούν εαυτόν. Μεγαλώνουμε με άσχημες συνήθειες τα παιδιά μας. Τους μαθαίνουμε ότι ο κόσμος είναι ζούγκλα. Και εύλογα μετατρέπονται σε άγρια θηρία και ακόμη πιο άγριους ενήλικες κανίβαλους. Αυτό το μοντέλο συμπεριφοράς το βλέπετε ότι απέτυχε. 'Εχει έρθει ήδη ο καιρός και τα πράγματα αλλάζουν, είτε το θέλουν κάποιοι, είτε όχι. Είναι πολλή η αδικία σε πολλούς τομείς εδώ και χρόνια και πλέον δεν χωνεύεται. 'Οποιος κάνει ότι δεν το βλέπει, είναι απλά δυστυχισμένος. Κι όσο κι αν δεν το παραδέχεται, θα έρθει η ώρα που θα πρέπει να κάνει την επιλογή, του επίγειου παραδείσου ή μιας ζωής πνιγμένης στα σκατά.

Meeting of styles.

Η καθιερωμένη συνάντηση των writers στη Θεσσαλονίκη. Διακόσμησαν τους τοίχους του κέντρου νεότητας Νεάπολης. Ποικίλες ηλικίες, ποικιλία χρωμάτων, σε ποικίλες δημιουργίες. "'Εσπασαν" το γκρίζο του τσιμέντου και έδωσαν υλικό στα μάτια για να ξεκουράζονται.

Συμπαράσταση λαέ.

Δολοφονία μαθητή. Νιώθεις οργισμένος. Δακρύζεις βλέποντας τα καλοφτιαγμένα ρεπορτάζ με βαριά μουσική υπόκρουση στα κανάλια. Θες να βγεις να φωνάξεις, να αντισταθείς κι εσύ στις παντός είδους αδικίες αυτής της κοινωνίας.
Αλλά αντ'αυτού... Φτιάχνεις γκρουπ στο facebook και τρέχεις να είσαι εσύ ο πρώτος δημιουργός, αφήνεις σχόλια και δακρύβρεχτα ποιηματάκια και μαζεύεσαι μπροστά στον καναπέ σου βρίζοντας τους μπάτσους από την ασφάλεια της πολυθρόνας σου.
Φίλε μου ξύπνα! 'Εχεις ήδη βιαστεί ο ίδιος ψυχικά και κοινωνικά πάμπολλες φορές. Από το αφεντικό σου, το οποίο φοβάσαι και ανέχεσαι, τον προϊστάμενο με τον οποίο κοιτάς να "τα έχεις καλά", τον συνάδελφό σου που σε περιμένει στη γωνία για να σε "δώσει" στους από πάνω κερδίζοντας το κατιτίς.
Εσύ που προστατεύεις το παιδί σου, το βάζεις στη γυάλα και του λες να σωπάσει, γιατί είναι δύσκολα τα πράγματα. Κάνεις τον μαλάκα, παντού και πάντα γιατί έτσι σε έμαθαν και τον κάνεις καλά, αναμένοντας το ξεροκόμματο σου στο τέλος του μήνα. Για όλα έχεις μια δικαιολογία και η λέξη "βαριέμαι" σου έχει γίνει πλέον βίωμα. Ο κώλος σου σε μέγεθος τετράφυλλης ντουλάπας δεν αφήνει πλέον το μυαλό να σκεφτεί καθαρά και η ψυχή σου, από συνήθεια κι αυτή πλέον, ψάχνει λουκούλια γεύματα κι όχι απλά τροφή για να συντηρηθεί.
Κι εσύ που έχεις το σώμα καλλίγραμμου μοντέλου, το έχεις για να το δείχνεις και να στηρίζεσαι πάνω του στις δύσκολες εκείνες ώρες, που όλα σου μοιάζουν ανιαρά σαν το γαμήσι, του επι χρόνια, πλούσιου συζύγου σου.
Η ζωή είναι ωραία αλλά πρέπει να την ζεις με αξιοπρέπεια και συνείδηση.
Ξέρεις σε μια εβδομάδα από σήμερα θα ανοίγεις και πάλι τα μπουκαλάκια σου στα όποια μπουζούκια, θα κερατώνεις τον σύντροφό σου με την ίδια λύσσα, θα κυνηγάς το χρήμα με την ίδια μανία, θα βάζεις τα παιδιά σου στην "άκρη" λόγω φόρτου εργασίας, θα μένεις στην ίδια κατάντια σου και θα πιπιλάς την ίδια καραμέλα όπως χρόνια τώρα, γιατί αυτή σε κρατά "ασφαλή".
Η ζωή συνεχίζεται...