Μια δημιουργική επίσκεψη στο σχολείο Waldorf.

   'Οταν μου ανακοίνωσαν στο τηλέφωνο ότι θέλουν να βρεθώ κοντά τους για να δημιουργήσουμε μαζί με τα παιδιά ένα μικρό δωράκι για τη γιορτή του πατέρα, πέταξα από τη χαρά μου! 'Οχι μόνο επειδή θα είχα ευκαιρία να μοιραστώ με τα παιδιά την αγάπη μου για το felting, αλλά και γιατί θα παρακολουθούσα από κοντά μια ημέρα από το πρόγραμμα των ελεύθερων σχολείων Waldorf.
   Κάποιοι από εσάς ίσως αναρρωτιέστε τί ακριβώς είναι αυτά τα σχολεία, άλλοι μπορεί να έχετε ακούσει για τα σχολεία Steiner ή τα τρίπτυχα, ελεύθερα, μη αυταρχικά σχολεία.
   Το πρώτο σχολείο δημιουργήθηκε στη Στουτγκάρδη για τα παιδιά των εργατών του εργοστασίου τσιγάρων "Waldorf -Astoria" και από τότε απαριθμούνται ήδη εκατοντάδες σε πολλές χώρες της Ευρώπης (Αγγλία, Σουηδία, Φινλανδία, Ιταλία κλπ.), αλλά και στις άλλες ηπείρους. Πληροφορίες σχετικά με το παιδαγωγικό σύστημα που εφαρμόζουν και τον Rudolf Steiner μπορείτε να βρείτε από πολλές πηγές, εδώ θα αναφέρω μερικές ενδεικτικά.
Waldorf Association Hellas
Research Institute of Waldorf
Anthroposophia Hellas
4family
Art noise

   Ας επανέλθουμε όμως στα δικά μας. Δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμουν το συγκεκριμένο σχολείο (η γιορτή των Χριστουγέννων ήταν μοναδική εκεί), αλλά αυτή τη φορά είχα έρθει με την αίσθηση της συμμετοχής και τα συναισθήματά που είχα μέσα μου ήταν πολύ διαφορετικά. Μπαίνοντας σε ένα χώρο "λουσμένο" στο φως του ήλιου, με χρώματα από την παλέτα της φύσης, φυσικά υλικά, όπως ξύλο και μαλλί και μια διάταξη χώρου που σε προδιαθέτει να νιώσεις σαν στο σπίτι σου. 'Ενιωσα σαν να βρισκόμουν σε κάποια αγροικία και είχα βρεθεί με τους μικρούς μου φίλους για να ξεκινήσω μαζί τους παιχνίδι με το μαλλί. Πολύ γνώριμα όλα τριγύρω και πολύ οικεία. 'Οπως στη φύση.
   Τα παιδιά με υποδέχτηκαν με την ανάλογη περιέργεια στα μάτια, με αναμονή όμως και λαχτάρα, αφού από την προηγούμενη μέρα τους είχαν πει, ότι θα φτιάχναμε μαζί το μικρό μάλλινο δωράκι. 
Βγήκαμε στην όμορφη αυλή και αφού στήσαμε τους πάγκους και το τραπεζάκι μας, ξεκίνησαν να διαλέγουν τα χρώματα και με τη βοήθειά μας ολοκλήρωσαν με χαρά και περηφάνεια τα μοναδικά  φέλτινα έργα τους. Πόσο υπέροχο είναι να παρατηρείς την παιδική φαντασία και να τη βλέπεις να παίρνει μορφή στα μικρά χεράκια τους!
   Από τότε που ξεκίνησα την εριουργία, έχω επιδιώξει πολλές φορές να τη μοιραστώ με παιδιά, με πρώτα τα ανήψια μου και κάθε φορά η χαρά που νιώθω και η συγκίνηση είναι η ίδια. Μικροί δημιουργοί, με απόλυτη αφοσιώση στο έργο τους, του μιλούν, γελάνε, το διαμορφώνουν ξανά και ξανά μέχρις ότου του δώσουν ενέργεια στο βαθμό που θέλουν και κατόπιν το θαυμάζουν ταπεινά και το αγαπούν σαν κομμάτι δικό τους.
   Τα παιδιά πάντα θα είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης για μένα, αφού κάθε φορά που συνυπάρχω και δημιουργώ μαζί τους, αισθάνομαι τυχερή που μοιραζόμαστε την ίδια ανάγκη για δημιουργία και μου δίνεται η ευκαιρία να την εκφράσω με τον αρχέγονο τρόπο του παιχνιδιού. Εκεί που η ελευθερία συναντά τη γνώση και "γεννά" ανθρώπους με αγάπη για κάθε έκφραση ζωής.
   Αφού τελειώσαμε, όλα τα παιδιά βοήθησαν να μαζέψουμε και μπήκαμε μέσα για να συνεχίσουμε με την αφήγηση παραμυθιού. Αυτή τη φορά από τη μικρή Ιφιγένεια που έπλασε σε μια στιγμή το ωραιότερο παραμύθι για το "τρένο με τα γατάκια"! Αργότερα φάγαμε όλοι μαζί τα μούσμουλα που είχαν κόψει οι δασκάλες από τον κήπο και έμενε ακόμη λίγο παιχνίδι με μπογιές για τα παιδιά και λίγος χρόνος για μένα να "μαζέψω" όσα παραπάνω μπορούσα από αυτή την όμορφη εμπειρία. Αποχαιρέτησα το σχολείο Waldorf με την ελπίδα, ότι όλα τα παιδιά του κόσμου μια μέρα θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στη ζωή τους, για να ζήσουν και να αναπτυχυθούν με αγάπη και ελευθερία, δημιουργώντας κι εκείνα με τη σειρά τους έναν κόσμο ομορφότερο.

 

Διακοπές στο Sarajevo.

 Σεπτέμβρης του 2004. Η Ελλάδα στα "πάνω" της κι εγώ το ίδιο. Κατάκτηση του Ευρωπαϊκού στο ποδόσφαιρο (ναι, ήμουν κι εγώ εκεί), οι Ολυμπιακοί Αγώνες πίσω στη γενέτειρα κι εγώ νεοεισαχθείσα στα ΤΕΙ.
   Το ίδιο καλοκαίρι διακοπές στη Σαντορίνη και μια γνωριμία, που οδήγησε σε δεκαπενθήμερες διακοπές στο Σαράγιεβο. Ταξίδι σε μια μουσουλμανική χώρα, σβησμένη από το χάρτη, μπλοκαρισμένη οικονομικά, πολιτικά και θρησκευτικά, ένα "μάυρο πρόβατο" για την ακμάζουσα τότε Ευρωπαϊκή 'Ενωση. Εμείς το ζήσαμε εδώ, ως τον πόλεμο του Σαράγιεβο, άσχημες εικόνες στην τηλεόραση, και σχετικά τραγούδια, όπως αυτό των Magic de Spell και το Zombie των Cranberries. Επίσης τότε πρωτοέμαθα, ότι οι Σέρβοι είναι αδέρφια μας και σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε οι 'Ελληνες, μέλη των συμμαχικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ να τους αφήσουν στο έλεος των σκληροπυρηνικών μουσουλμάνων.
   Το ταξίδι θα γινόταν με ενδιάμεσο σταθμό την πρωτεύουσα της Σερβίας, το Βελιγράδι. Εκεί θα έμενα μερικές-αρκετές ώρες προκειμένου να αλλάξω αεροπλάνο. Στάθηκα τυχερή (έτσι γίνεται όταν η ψυχολογία σου είναι στο ζενίθ), διότι κατά τη διάρκεια της πτήσης γνώρισα έναν άλλο 'Ελληνα, που θα ηγείτο του ανοίγματος ενός υποκαταστήματος της Eurobank στο Βελιγράδι, ο οποίος και με βοήθησε να αλλάξω χρήματα και να βρω ένα ξενοδοχείο στο κέντρο. Είχα αρκετές ώρες στη διάθεσή μου, οπότε η εξόρμηση στους δρόμους του Βελιγραδίου ήταν επιβεβλημμένη. Με όσους Σέρβους ήρθα σε επαφή, για πληροφορίες, χάρτες, δρομολόγια τραμ κλπ. ήταν φιλικοί κι όταν άκουγαν την ελληνική καταγωγή, ακόμη περισσότερο. 'Οταν αποκαλυπτόταν όμως ο τελικός προορισμός, το Σαράγιεβο δηλαδή, συνοφρυώνονταν σα φοβισμένα γατιά που μόλις αντίκρυσαν τον μολοσσό. Η αλήθεια είναι ότι σε κάποιες φάσεις "ψάρωσα" κι εγώ, έστω κι αν η παρέα που με περίμενε με είχε διαβεβαιώσει για το ακίνδυνο του προαναφερθέντος. Βέβαια την ίδια αντίδραση είχα αντιμετωπίσει και από μερικούς 'Ελληνες, φαίνεται το να διαμορφώσεις μια συγκεκριμένη αντίληψη-εικόνα για μια χώρα, ένα έθνος, μια θρησκεία, είναι ακριβώς τόσο εύκολο. Αρκεί μια τηλεόραση και μερικές ειδήσεις σερβιρισμένες κατά το συμφέρον.
   Η άφιξη μετά βαϊων και κλάδων στο πανέμορφο Σαράγιεβο ήταν κάτι παραπάνω από λυτρωτική. Η πόλη χωρίζεται σε δύο μέρη την παλιά (Stari Grad) και την καινούρια (Novi Grad). Η παλιά πόλη ένα στολίδι με κτήρια αυστριακού ρυθμού, καταπράσινους λόφους τριγύρω και τον ποταμό Miljacka καταμεσής να προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη γραφικότητα. Η νέα πόλη προφανώς με πιο μοντέρνα κτήρια, πιο ακριβή περιοχή για να μείνεις και με το δυτικό στοιχείο να ξεπηδά, μέσα από εμπορικά κέντρα, βιτρίνες υψηλής ραπτικής και γρήγορα αυτοκίνητα (όσο γρήγορα μπορεί να τρέξει μια ferrari σε ένα πλακόστρωτο δρόμο).
   Κάποιο βράδυ θέλησα να μάθω πληροφορίες για τον πόλεμο, μιλώντας με έναν από αυτούς που συμμετείχαν ενεργά και δεν θα ήταν τότε πάνω από 19 ετών. Χρειάστηκε να γίνει μια ιστορική αναδρομή στην εποχή, όπου το Σαράγιεβο ακμάζουσα πόλη, αποτελούσε εκλεκτό χειμερινό θέρετρο, αφού διέθετε (προφανώς ακόμη) μεγάλα σύγχρονα χιονοδρομικά κέντρα κοντά στην πρωτεύουσα, στα οποία φιλοξενήθηκαν οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες το 1984.  Σημαντικός τουριστικός προορισμός λοιπόν των Βαλκανίων, με εμπορικό δυναμικό και πολίτες που ζούσαν λίγο πολύ μέσα σε αφθονία, καλή ώρα όπως τη δική μας προ οικονομικής κρίσης.
   Στο Σαράγιεβο συνυπήρχαν και ζούσαν  αρμονικά μουσουλμάνοι, χριστιανοί ορθρόδοξοι, εβραίοι και καθολικοί, με τις εκκλησίες στους δρόμους της πόλης να μαρτυρούν αυτή την ειρηνική συνύπαρξη. Και μετά ; Μετά ξεκίνησε ο πόλεμος στην Κροατία. Και μετά ξέσπασε ο εμφύλιος στη Γιουγκοσλαβία.
   Θα σταθώ σε κάποιες περιγραφές, που αφορούν στην καθημερινότητα των ανθρώπων και τις μοιράστηκαν μαζί μου οι άνθρωποι που με φιλοξένησαν. Ξέρεις πώς είναι να κοιμάσαι Κυριακή βράδυ, μετά από μια φυσιολογική μέρα και να ξυπνάς Δευτέρα πρωί από τις σειρήνες του πολέμου, να βγαίνεις στους δρόμους και ο γείτονάς σου ή ακόμη ο συγγενής σου, που είχε καταγωγή από τη Σερβία να γίνεται αυτομάτως εχθρός σου και να σε κυνηγάει με το αυτόματο; Φαντάζομαι ξέρουν μόνο όσοι έζησαν τον δικό μας εμφύλιο.
   Μέσα σε δυο-τρεις μέρες η πόλη είχε αποκλειστεί. Κομμένα νερό και ηλεκτρικό ρεύμα και τα αποθέματα τροφής σε εξάντληση.Τα νεαρά αγόρια επιστρατεύτηκαν και οι τριγύρω καταπράσινοι λόφοι γέμισαν νάρκες. Το θαυμαστό νερό της πόλης, γέμισε ραδιενεργές ουσίες και ακόμη και σήμερα, το κράτος απασχολεί κόσμο για να ξεθαφτούν οι χιλιάδες νάρκες που σκοτώνουν ανυποψίαστους περιηγητές.
   Αφού επήλθε η ολοκληρωτική καταστροφή, (το γιατί φαντάζομαι θα είναι ένα αναπάντητο ερώτημα, όπως της δικής μας οικονομικής κρίσης), η πόλη και οι άνθρωποι χωρίστηκαν για πάντα και όσοι έφυγαν για τη Σερβία και τις άλλες γειτονικές χώρες, δεν ξαναγύρισαν. Πριν δέκα χρόνια που επισκέφθηκα την πόλη, συναντούσα τουρκικές τράπεζες σε κάθε τετράγωνο σχεδόν. Και ένα παράρτημα της δικής μας Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Εύλογο ερώτημα γεννήθηκε, γιατί μια χώρα με πολίτες άφραγκους, χρειάζεται τόσες τράπεζες, αλλά δεν απαντήθηκε ποτέ. Ο αποκλεισμός της πόλης από την Ευρώπη ήταν έντονος και φανερωνόταν στις συνήθειες των ανθρώπων, που διψούσαν να συνδεθούν πάσει θυσία με τον δυτικό τρόπο ζωής. Και μέσα σε όλη αυτή την πάλη για ανάκαμψη, οι κυανόκρανοι να κάνουν βόλτες, ανάμεσα σε μπούρκες και μίνι φούστες φωσφοριζέ. Θα έλεγε κανείς, ότι υπήρχαν πολλές ομοιότητες με τους 'Ελληνες, όταν αυτοί κατέφθαναν από την ελληνική επαρχία και κυνηγούσαν το αμερικάνικο όνειρο στην πόλη των Αθηνών, την οποία ένας από τους εθνάρχες μετέτρεψε στον "παράδεισο" της κάθετης ιδιοκτησίας.
   Δεν ειμαι ειδική σε τέτοια ζητήματα, αλλά όσο μου επιτρέπει η αντίληψή μου, διακατέχομαι από ερωτηματικά. Πόσο εύκολο είναι να "σβηστεί" μια χώρα από τον παγκόσμιο χάρτη; Πόσο εύκολο είναι να σε φέρουν σε κατάσταση πολιορκίας με τον ίδιο σου τον συμπατριώτη; Μπορείς να αντισταθείς σε μια κατάσταση καθημερινής πολιορκίας, που σου αποχαυνώνει το μυαλό και σου μεταμορφώνει το γελοίο σε σοβαρό και το σοβαρό σε αμελητέα ποσότητα; Και η ηθική των ανθρώπων ποιό ρόλο κρατάει σε όλα αυτά;
   Θα κλείσω με ένα τραγουδάκι από τα νιάτα μου, έτσι για να σας θυμίσω πόσο ωραία το μασήσαμε (και εξακολουθούμε) το κουτόχορτο.

Οι πολυκατοικίες στην παλιά πόλη.

Το αναμνηστικό κτήριο παραμένει για να θυμίζει.http://en.wikipedia.org/wiki/Siege_of_Sarajevo

Η αιώνια φλόγα στο κέντρο της πόλης. http://en.wikipedia.org/wiki/Eternal_flame_%28Sarajevo%29

Και σε κάποιο άλλο προσεχές επεισόδιο, η ιστορία μιας οικογενειακής φιλοξενείας στη Σερβία.

Κετσές, σαν να λέμε wool felt.

   'Ισως το μακροβιότερο ύφασμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ανακαλύφθηκε τυχαία από την ανάγκη του ανθρώπου να προφυλαχθεί από τα στοιχεία της φύσης, τυλίγοντας γύρω από το σώμα του το τρίχωμα των ζώων.  Αυτά με τον καιρό τρίβονταν, συμπιέζονταν και τελικά γίνονταν ένα σώμα, κάτι σαν τη τσόχα όπως την ξέρουμε σήμερα.
   Τόσο απλά, τόσο φυσικά. Βλέπεις ο κόσμος εν τη γενέσει του κιόλας, αποτελούσε την μεγαλύτερη υπερ-αγορά προκειμένου να καλύψει ο άνθρωπος τις βασικές του ανάγκες. 'Ο,τι χρειαζόταν το έβρισκε στη φύση, χρησιμοποιώντας το μυαλό του και κάποιες τεχνικές, οι οποίες σε βάθος χρόνου εξελίσσονταν.
   Οι αρχαίοι 'Ελληνες, οι Ρωμαίοι καθώς και οι Τούρκοι γνώριζαν την τεχνική του κετσέ, αφού υπάρχουν ευρήματα από τον 5ο αιώνα π.χ. που μαρτυρούν την αρκετά εξελιγμένη τεχνική εφαρμοσμένη σε στρατιωτικές στολές για προστασία από το κρύο, αλλά και τα αιχμηρά βέλη. Στα νεότερα χρόνια όμως στα ελληνικά χωριά, όπου εκτρέφονταν πρόβατα, οι γυναίκες προτιμούσαν να γνέθουν το μαλλί και να υφαίνουν με το νήμα διάφορα χρηστικά αντικείμενα, τα οποία ακόμη και σήμερα αρκετοί από εμάς φυλάμε σαν οικογενειακά κειμήλια.
   Οι Σκανδιναβοί επίσης έχουν μεγάλη παράδοση στο felt, λογικό καθώς για τις εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες που βιώνουν, το ολόμαλλο ύφασμα αποτελεί τον πιο ζεστό τρόπο αντιμετώπισης του κρύου. Το ίδιο και οι Μογγόλοι οι οποίοι επεξεργάζονται άριστα το μαλλί και το χρησιμοποιούν ακόμη και για να μονώνουν τις καλύβες τους απ'άκρη σε άκρη.
   Το μαλλί αποτελεί τον πιο υγιεινό τρόπο για να ντυθεί κάποιος όταν εκτίθεται σε χαμηλές θερμοκρασίες, αλλά παράλληλα λειτουργεί ως ένα από τα καλύτερα ισοθερμικά για όλες τις εποχές. Είναι φυσικό υλικό με πολύ καλές θερμαντικές ιδιότητες, αφού στις ίνες του κρύβονται θύλακες αέρα που διατηρούν την θερμοκρασία του σώματος ζεστή ακόμη κι όταν βρέχεται, αφήνοντας ταυτόχρονα το δέρμα να απελευθερώνει την υγρασία του, αυτό που λέμε να "αναπνέει". Επίσης το μαλλί χρησιμοποιείται και στην μόνωση των σπιτιών αφού οι υγροσκοπικές του ίνες απορροφούν μεγάλα ποσοστά υγρασίας  (θερμότητα προσρόφησης), κρατώντας δροσιά το καλοκαίρι και θερμότητα το χειμώνα.
   Ανάλογα με την ποιότητα τα μαλλιά χωρίζονται σε κατηγορίες, με πιο διαδεδομένα το πρόβειο, το Μερινό (πρόβατο ράτσας Μερινό) και το Κασμίρ (κατσίκα ράτσας Κασμίρ). 'Ολα διατηρούν τις ίδιες ιδιότητες σε αναλογίες, με το Κασμίρ να κατέχει την θέση του πιο πολυτελούς, αφού προέρχεται από τις λεπτότερες τρίχες με την πιο απαλή υφή της κατσίκας κασμίρ. Το Μερινό επίσης έχει καταγραφεί ως ευεργετικό υλικό για μωρουδιακά ρούχα και αξεσουάρ, γιατί οι φυσικά μαλακές του ίνες ηρεμούν το μωρό όταν έρχονται σε επαφή με το ευαίσθητο δέρμα του, κρατώντας το στεγνό και σε ισορροπημένη θερμοκρασία.
   Αυτό το φυσικό υλικό λοιπόν προσφέρει τις πολύτιμες ιδιότητές του, σε όποιον θέλει να τις αξιοποιήσει προς τέρψιν και όφελος. Το προβατάκι, εύκολο να το βρει κανείς στην ελληνική επαρχία (ακόμη ευτυχώς), είναι μια καλή αρχή για εκείνους που θέλουν να ασχοληθούν. Σου λέω με σιγουριά ότι θα το αγαπήσεις, γιατί είναι μέρος της φύσης. Και η φύση πάνω απ'όλα είναι αγάπη για τον άνθρωπο.

Doers in Greece - Trekking Andros & Outdoor Activities.

  'Αφησε τη ζωή στην Αθήνα και μια πετυχημένη πορεία στη βιομηχανία του κινηματογράφου ως marketer, για να ζήσει το όνειρό της στην πανέμορφη 'Ανδρο. Η Αριάνα Μασσέλου είναι η ιδρύτρια του Trekking Andros & Outdoor Activities, ενός εγχειρήματος πολύ δημιουργικού, τολμηρού και αμιγώς συνδεδεμένου με την ελληνική παράδοση. Με βαθειά αγάπη για τον τόπο της και σκληρή προσωπική εργασία, σχεδίασε και υλοποίησε ένα σύνολο δραστηριοτήτων και υπηρεσιών, με σκοπό να μοιραστεί με όλους εμάς τη χαρά και την αρμονία της φύσης.
   Η ίδια ασκεί την πολεμική τέχνη του Tai Chi από το 2000 και συνεχίζει να μαθητεύει έως και σήμερα, προσφέροντας με τη σειρά της τα πνευματικά και σωματικά οφέλη της ασιατικής τέχνης, συνδυάζοντας τα πλεονεκτήματα που προσφέρει το φυσικό τοπίο του νησιού. Επιλέον, συνεργάζεται με μια ομάδα ανθρώπων, με κοινό γνώμονα την αγάπη για δημιουργία, την ολιστική φιλοσοφία και το σεβασμό στη φύση και τον άνθρωπο. 
   Εάν βρεθείτε στην 'Ανδρο επιβάλλεται να δοκιμάσετε, πεζοπορία και περιήγηση στα μοναδικής ομορφιάς μονοπάτια, μαθήματα μαγειρικής με παραδοσιακά προϊόντα που καλλιεργούνται τοπικά, αγροτουρισμό στο όμορφο χωριό Γαννισέο για να γευτείτε την πιο γνωστή παραδοσιακή συνταγή του νησιού τα φουρτάλια!

'Οπως αποδεικνύεται τελικά, εκείνος που αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή του και να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, χρειάζεται μόνο να προσπαθήσει. Η Αριάνα μας το μαθαίνει αυτό, αποτελώντας λαμπρό παράδειγμα ανθρώπου που πράττει!

Βρες το Trekking Andros & Outdoor Activities στους παρακάτω συνδέσμους.

Trekking Andros & Outdoor Activities.
Facebook.
Pinterest.
Trekking Andros Blog.

Doers in Greece - Mlp, ο ερευνητής του Πειραιά.

   Φωτογραφίζει και γράφει για τον Πειραιά από το 2008. Ο ίδιος δηλώνει ερασιτέχνης και στα δύο, αλλά η δουλειά του όλα αυτά τα χρόνια μαρτυρά έναν επαγγελματία, ο οποίος "ξοδεύει" πολλές ώρες και πολλή ενέργεια, για να μοιραστεί μαζί με όλους εμάς εικόνες και ιστορίες της πόλης στην οποία κατοικεί, τον αγαπημένο Πειραιά.
   Καταγράφει κάθε γειτονιά με το φακό του και παράλληλα ανατρέχει σε ιστορικά αρχεία, δίνοντας την ευκαρία να ανακαλύψει κάποιος εκ νέου τις ομορφιές, αλλά και τα "κακώς κείμενα" μιας πόλης, που κουβαλά μεγάλη ιστορία από το παρελθόν, πολλές φορές απογοητεύει στο παρόν, αλλά πάντα γοητεύει και κρατά τους κατοίκους της κοντά της με τη θαλασσινή της αύρα.'Ενα από τα σημαντικά αφιερώματα του Mlp είναι το "Πειραιάς - Τότε και Σήμερα", όπου αντιπαραβάλει φωτογραφίες του παρελθόντος με σημερινές, προσθέτοντας ιστορικά στοιχεία και αναλύοντας τις αλλαγές στο πέρασμα του χρόνου βάσει της έρευνάς του.
   Τριγυρίζοντας στο ιστολόγιο του Mlp, είτε είσαι Πειραιώτης είτε όχι, σίγουρα θα ανακαλύψεις καλά κρυμμένους θησαυρούς, που σε περιμένουν να τους συναντήσεις κι εσύ μέσα από τα δικά σου μάτια, αρκεί να τα σηκώσεις φηλά όπως κάνει εκείνος, ή απλά να αλλάξεις οπτική και να γίνεις περιηγητής του εαυτού σου στα στενά του Πειραιά. 
   Αρκετές φορές ο καυστικός λόγος του προκαλεί αντιδράσεις ακόμη και στους "άρχοντες" της πόλης, αφού μέσα από τα άρθρα του παρουσιάζει την "πικρή" αλήθεια για πρόσωπα και καταστάσεις, υπεύθυνους και ανεύθυνους, που χρόνια τώρα "ξεπλένουν" στον Πειραιά τα "άπλυτα" όλης της Αττικής, αμελώντας και παραμελώντας επιμελώς κάθε τι αξιόλογο, που έχει να δώσει αυτή η πόλη στους κατοίκους της. 
   Κι ο Mlp τα ανακαλύπτει τα αξιόλογα, τα συγκεντρώνει με πολύ μεράκι, κόπο στο προσωπικό του ιστολόγιο (http://mlp-blo-g-spot.blogspot.gr/), στη σελίδα του με τις φωτογραφίες (http://www.flickr.com/photos/ml_p/) και στο λογαριασμό του σε ομάδα κοινωνικής δικτύωσης (http://www.facebook.com/mlp.photoblog).
   Το έργο του Mlp είναι τόσο σημαντικό, που ακόμη κι εμείς οι οποίοι διαβάζουμε καθημερινά τις σελίδες του να μην μπορούμε να εκτιμήσουμε, ίσως κι ο ίδιος να μην ξέρει τί παρακαταθήκη αφήνει μέρα με τη μέρα. Διασώζοντας, καταγράφοντας και προβάλλοντας την ιστορία της πόλης, που κρύβει σημαντικό πλούτο έμψυχο και άψυχο, έχει πολλές δυνατότητες ανάπτυξης, ακόμη κι όταν αφήνεται στο έλεος  των καιρών, στα λόγια και τις εικόνες του Mlp ξαναβρίσκουμε τον Πειραιά, που αγαπάμε και τόσα χρόνια μας έχει χαρίσει μικρές στιγμές ευτυχίας.

Είσαι ο κόσμος όλος.

Έρχεται μια στιγμή που προσέχουμε μια συγκεκριμένη κραυγή (φωνή του μ@@@ μέσα σου, θα το πω εγώ)
Όταν ο κόσμος οφείλει να ενωθεί σαν ένας (θα λες, τι παπαριές είναι αυτές,ε;)
Υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν (δυστυχούν, έχουν απλά κατάθλιψη, είναι μπερδεμένοι κ.α.)
Και είναι ώρα να προσφέρουμε μια χείρα βοηθείας για τη ζωή (πότε ήταν η τελευταία φορά που βοήθησες κάποιον ή και τον εαυτό σου ανιδιοτελώς, μάλλον πιστεύοντας σε ένα ανώτερο τέλος)
Το πιο σπουδαίο δώρο από όλα ( δώρο Θεού, καλό, ε; )
Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να προσποιούμαστε μέρα με τη μέρα ( Don't get me wrong, αλλά μόνο αυτοί μπορούν να συνεχίσουν να το κάνουν)
Πως κάποιος, κάπου θα κάνει σύντομα την αλλαγή (δεν εννοώ αυτόν που βάζει τα ρούχα του αλλιώς)
Είμαστε όλοι μέρος της τεράστιας οικογένειας του Θεού ( ναι, κάπως έτσι νιώθεις στην αρχή όταν το συνειδητοποιείς)
Και η αλήθεια, ξέρεις, (σίγουρα την ξέρεις, αλλά κάνεις το παπί, θα έβαζα τον duck αλλά αυτο είναι καλύτερο και με νόημα)
Αυτό που όλοι χρειαζόμαστε είναι η αγάπη... (gimme-gimme-gimme, αλλά όχι μόνο αυτό ρε κορίτσια, οι άντρες δεν είναι κρεμάστρες!)
  
Όταν είσαι πεσμένος, φαίνεται πως δεν υπάρχει ελπίδα (οι ορμόνες σου και το μυαλό σου, σε παιδεύουν)
Όμως αν απλά πιστέψεις πως δεν υπάρχει τρόπος να πέσουμε ( μη μασάς με τα παιχνίδια του μυαλού, που άλλοι έφτιαξαν και σε έβαλαν να παίξεις. Στην τελική σήκω από το τραπέζι.)
Άσε μας να καταλάβουμε πως μια αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο (impossible is nothing)
Όταν σταθούμε ενωμένοι σαν μια γροθιά (μην ξαναπατήσεις την κόρνα στο γαμωφάναρο σε 1'' με το που ανάψει πράσινο. )
Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά ( η ζωή σου κι εσύ μαζί, είναι μια μικρή κουκκίδα στο απέραντο σύμπαν της Σαχάρας. 'Οταν όμως μπει στο μάτι κάποιου μπορεί να τον παιδέψει σαν να ήταν βουνό, σωστά Chocorello;)
Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα (γιατί ξανά possible is everything)
Οπότε ας αρχίσουμε να δίνουμε (με ρωτάς τί; Ξεκίνα από ένα χαμόγελο, καλό είναι και αυτό.)
Υπάρχει μια απόφαση να πάρουμε (ξέρω τελευταία δεν προλαβαίνεις...)
Σώζουμε τις ίδιες τις ζωές μας (αλλά μήπως να ξαναδεις το προγραμματάκι σου, όσο ακόμη είσαι κόκκος;)
Είναι αλήθεια θα δημιουργήσουμε μια καλύτερη μέρα ( ready or not, here I come, you can't hide...)
Απλά εσύ και εγώ (και έσονται οι δύο εις χρωματιστή σάρκα μία)

Και αν σου θύμισαν κάτι αυτοί οι στίχοι, έχεις δίκιο...
Greece for All over the World!

http://lyricstranslate.com

http://l

http://lyricstranslate.com

Ευχαριστώ.

   Κάποιες φορές στη ζωή, μας συμβαίνουν πράγματα ανεξήγητα. Ξυπνάνε μέσα μας ανάγκες πρωτόγνωρες, παρορμήσεις "τρελές", που στην ιδέα και μόνο ότι θα τις ακολουθήσεις, σε λούζει κρύος ιδρώτας από το φόβο. Και φυσικά, εάν δεν είσαι η Μαντάμ Ζαϊρα για να προβλέπεις το μέλλον, μπορείς να κρίνεις το ορθό των επιλογών, μόνο εκ του αποτελέσματος.
   Κυρίαρχος οδηγός των δικών μου επιλογών έως τώρα, είναι αυτή η τρελή "παρόρμηση", την οποία αρκετές φορές αδυνατώ να κατανοήσω, αλλά και να παραβλέψω. Δεν έχω παράπονο όμως, διότι στη διάρκεια του μέχρι τώρα ταξιδιού, γνώρισα πολύ κόσμο. 'Αλλους κουρασμένους από το δρόμο, άλλους θυμωμένους από το κουβάλημα των αποσκευών, άλλους περιπετειώδεις σαν τον Indiana Jones, άλλους μασκοφόρους σαν τον Zoro, μερικούς ορεξάτους για πολύ περπάτημα και άλλους σαν εμένα, που απλώς ακολουθούν το αστέρι της δικής τους Βηθλεέμ, κρατώντας σφιχτά τα δώρα που μάζεψαν στο δρόμο από άλλους μάγους της ζωής
   Για αυτά τα δώρα λοιπόν θέλω να γράψω και να ευχαριστήσω τους δικούς μου μάγους. 'Ενα καθηγητή φιλολογίας, που κάθε εβδομάδα με υποχρέωνε να διαβάζω δοκίμια με το κιλό και να γράφω εκθέσεις φωτορομάντζο των 10 σελίδων. Ναι, τότε έτρωγε μπινελίκια, αλλά τώρα τον ευγνωμονώ, γιατί μπορώ να εκφράζομαι γράφοντας, όποια βίδα μου στρίβει στο κεφάλι. Μια άλλη καθηγήτρια που έσπειρε τότε ένα ζιζάνιο και χάρις σε αυτό πήρα ένα πτυχίο, για να καταλάβω ότι τελικά δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω. 'Ενα παλιό αμόρε και κάποιους εργοδότες, που με βοήθησαν να χωνέψω επιτέλους, πόσο σημαντικό είναι για μένα να νιώθω ελεύθερη. 'Ενα άλλο αμόρε, που άνοιξε μέσα μου τους ασκούς της δημιουργίας και με βοήθησε να αναγνωρίσω την Phoenix (η Jean Grey των X men σε πιο χαλαρή μορφή ευτυχώς),που κρύβω στα ενδότερα. (επίσης τη μαμά μου, το μπαμπά μου, το Θεό και όλο το τσιρκολίκι, που λέγεται σύμπαν. Το πήρα μόνη μου τοΝ όσκαρ, ευχαριστώ!). Την αδερφή μου, που ξέρω ότι ήταν, είναι και θα είναι η καλύτερη φίλη που έχω.
   Το τελευταίο δώρο το έλαβα πρόσφατα και γι'αυτό θα κάνω ειδική μνεία. Είναι η καρτούλα που βλέπετε άνωθεν, το νέο λογότυπο του Philosopher's Joke. Και επειδή όταν δυσκολεύει το ταξίδι η βοήθεια από τους συνταξιδιώτες, είναι πάντα διπλά καλοδεχούμενη και άξια ευγνωμοσύνης, διπλά ευχαριστώ και ανταποδίδω σε αυτούς που μου την προσφέρουν.

κ.Αναγνωσταρά, κα.Παπά-κάτι, Μιχάλη, κάποιοι εργοδότες, Merlin, family, Χριστίνα, σας ευχαριστώ!

Στο Ζάππειο μια μέρα...

   Την περασμένη Κυριακή στο Ζάππειο είχε δρώμενα για το almazois. Είδαμε κόσμο, παίξαμε, ζεσταθήκαμε, συστηθήκαμε... συγκινηθήκαμε.
   Οι γυναίκες που αντιμετωπίζουν καρκίνο του  μαστού, σε ένα μικρό θεατρικό ενημέρωσαν με τον καλύτερο τρόπο τις υπόλοιπες για το ρόλο της πρόληψης και αντιμετώπισης της ασθένειας.
   Γνωρίσαμε και τη Γεωργία μια έφηβη χορεύτρια, που μας άφησε μαρμαρωμένους να παρακολουθούμε την προσπάθεια, τη δύναμη και την όρεξή της για ζωή! Μια κοπέλα που εξυπηρετείται μόνο από τρίτους, καθισμένη σε αμαξίδιο (παραπληγική γαρ), έδωσε τη δική της παράσταση και με έκανε να ανατριχιάσω από συγκίνηση και θαυμασμό. Με τη συνοδεία ακόμη μιας χορεύτριας, που βοηθούσε και ταυτόχρονα χόρευε, απέδωσαν με καταπληκτικό τρόπο μια μοντέρνα χορογραφία εδάφους κατά κύριο λόγο.
   Οι σκέψεις εκείνη τη μέρα πολλές. 'Ολες περιστρέφονταν γύρω από την ανθρώπινη φύση. Αλήθεια πόση δύναμη κρύβουμε-αγνοούμε; Τα τελευταία χρόνια είναι από τα μεγαλύτερα ερωτηματικά που κουβαλάει το μυαλό και η ψυχή μου. Και σαν από θαύμα κάθε τόσο έρχονται τα γεγονότα να μου αποκαλύψουν μικρά μυστικά, αυτού που ήδη γνωρίζω, αισθάνομαι και παλεύω να ανακαλύψω σε βάθος.
   Πολλές φορές συζητώ και μοιράζομαι με φίλους-γνωστούς και αγνώστους ενίοτε, τα "θαύματα" της δικής μου ζωής και προσπαθώ να τους πείσω, ότι όλοι έχουμε ίσες ευκαιρίες σε αυτή τη ζωή. Ο κόπος είναι που αλλάζει τις συνθήκες και οι συνθήκες τον αναλογούντα κόπο. 'Ομως δικαιούμαστε να παραιτούμαστε; Παραφράζοντας ένα τραγούδι, που λέει ότι "όλα είναι δρόμος", θα πω ότι όλα είναι κόπος. 'Οχι μόνο σωματικός, αλλά και-κυρίως πνευματικός.

   Μη φοβάσαι να βγεις από το "εγώ", γιατί εκεί θα βρεις τον πραγματικό σου εαυτό. 

Για το τέλος ένα κομμάτι από τα παλιά, τότε που μετράγαμε τα bpm και παλλόμασταν με τις ώρες στις αίθουσες με παρκέ των γυμναστηρίων.

 

Ο χορός είναι πολυεργαλείο της ψυχής!

'Εκσταση.

  Ο Κάδμος, βασιλιάς της Θήβας, είχε τέσσερις κόρες. Μία από αυτές ήταν η Σεμέλη. Αυτή είχε κρυφό γάμο με τον Δία (καημένη 'Ηρα, τόσο κέρατο ούτε ο Ρούντολφ ! ) και καρπός του έρωτά τους, ο γνωστός σε όλους μας Διόνυσος.
   Το ιερό παιδί της έκστασης, της γονιμότητας, της βλάστησης και του κρασιού. Από τότε λοιπόν, πολύ παρεξηγήθηκε η έννοια της έκστασης, σε σημείο να γίνει στρογγυλό "κουμπί" και να πουλιέται στα πάρτυ για ένα στα όρθια μέσα στην τουαλέτα.
   Ορισμός. Η αίσθηση της απόσπασης από την καθημερινή συνείδηση λέει η βικιπαιδεία. Η ανάδυση της ύπαρξης θα συμπλήρωνα εγώ. 'Εχει συμβεί και σε σένα σίγουρα, όταν άκουγες εκείνο το τραγούδι που σου άρεσε πολύ και ξαφνικά ένιωθες το σώμα σου να πετάει, όταν χόρευες στο ρυθμό που σε ξεσήκωσε και ύστερα από λίγο δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από εσένα και τη μουσική, όταν αντίκρυσες ένα τοπίο που σε έκανε να δακρύσεις μπροστά στο μεγαλείο της φύσης κλπ.
   29/1/2010 ο Γιάννης Αγγελάκας με τους Επισκέπτες δίνει μια συναυλία στο Fuzz. 'Εχει γράψει τη μουσική για το "Ψυχή Βαθιά" και προκύπτει το τραγούδι "Ερημα Βουνά". Το χέρι μου σπασμένο σε δύο σημεία που δεν έπαιρνε γύψο και κρεμασμένο σε νάρθηκα για 3 μήνες. Στριμωγμένη ανάμεσα στον κόσμο, ακολουθώντας το συγχρονισμένο χορό, πλημμυρισμένη από τον καθαρό ήχο, τις μελωδίες από τα πολλά διαφορετικά όργανα και τις φωνές των κοριτσιών, να τραγουδούν σαν τις μαινάδες, τις συντρόφισσες του Διονύσου. Νομίζω έκανα τη χάρη στο γιο του Δία και έγινα ακόλουθός του.
   29/6/2012 πρόβα με τα κρουστά στο στούντιο. 'Ολα ξεκινάνε όπως συνήθως, με χαλαρούς ρυθμούς για ζέσταμα και απλές χορογραφίες, όμως σταδιακά οι παλμοί ανεβαίνουν, τα χέρια δυναμώνουν την κρούση πάνω στο τύμπανο, το σώμα παίρνει μορφή από το δυνατό ρυθμό, τα φώτα σβήνουν και το μόνο που νιώθω είναι την ύπαρξή μου να ταλαντεύεται ανάμεσα σε κρότους και τόνους.
'Εκσταση - πεζή πραγματικότητα 2-0.

Η ζωή.

   Πέμπτη μεσημέρι συνάντηση-κέρασμα γενεθλίων με έναν παλιό συνάδελφο που με χαροποίησε ιδιαίτερα, γιατί μετά από δύο χρόνια πολλών δυσκολιών, προβλημάτων υγείας και αισθηματικών, ανατράπηκαν φέρνοντας στη ζωή του έναν άνθρωπο, αυτόν ακριβώς που χρειαζόταν...
   Πέμπτη απόγευμα με παρέα αραχτή στο σπίτι να διηγούμαι την όμορφη ιστορία και χτυπάει το τηλέφωνο. Σκοτώθηκε με τη μηχανή στην Εθνική οδό. Πριν κλείσει τα 30 και πριν προλάβει να πει στους γονείς του, ότι είχε αποφασίσει να συγκατοικήσει με την κοπέλα του...
   Παρασκευή απόγευμα συνάντηση με την ομάδα των κρουστών για να οργανωθούμε για το legalize. Αναπάντεχη και χαρμόσυνη η συμμετοχή μου ως πρωτάρα. Επακολούθησε live με πρωτόγνωρα για μένα συναισθήματα...
   Σαββάτο βράδυ και θεία ούσα ανέλαβα την βόλτα των αγαπημένων μου "θηρίων" στο Allou. Μητρικά ένστικτα σε λήθαργο ακόμη. Μεγάλη ικανοποίηση όμως να βλέπεις δυο παιδιά να περνάνε καλά και να έχεις βάλει κι εσύ το χεράκι σου...
   Κυριακή βράδυ ο αγώνας θρίλερ του Ολυμπιακού για το κύπελο Ευρώπης. Μάζωξη στο πειραιώτικο στέκι και πανηγύρια στο Πασαλιμάνι, που ακόμη και τώρα που γράφω τα ακούω από το μισάνοιχτο παράθυρο.
   Δεν πρόλαβα να κλάψω όσο ήθελα, ούτε και να χαρώ. Η ζωή κάθε φορά με μαθαίνει, ότι όσο ζω θα μαθαίνω. Σήμανση ληξης της εβδομάδας. Και να μην ξεχάσω... Χρόνια μου πολλά, να τα χιλιάσω...

Μαύρα μεσάνυχτα στο Παρίσι.

   Μετά την πρώτη μέρα κατάλαβα, γιατί ο Γούντι 'Αλεν προτίμησε να ταξιδέψει τον ήρωά του στο παρελθόν.  Δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη καούρα να πάω στο Παρίσι, αλλά αφού βόλεψε και τα εισιτήρια ήταν φθηνά, δεν είχα τίποτα να χάσω. 'Ετσι νόμιζα!
   Φέρεσθαι. Από το αεροδρόμιο κιόλας ένιωσα την υπεροψία και την αγένεια των Γάλλων στο πετσί μου. Είχα σκεφτεί να κάνω πρακτική στα στοιχειώδη γαλλικά, που είχα μάθει στο λύκειο και το γυμνάσιο και με το που είπα το πρώτο bonjour, ήρθε και το πρώτο απαξιωτικό βλέμμα.  Σαν αυτό που ρίχνει μια γκόμενα στο ξέκωλο, όταν ο δικός της κοιτάξει με ελαφριά λιγούρα τις καμπύλες. Θα έπεσα στην περίπτωση, σκέφτηκα. Τα περιστατικά μέχρι τη Σεν Ζερμέν έγιναν πολλά όμως, σε σημείο να αναρωτιέμαι αν είχα βάλει αποσμητικό πριν φύγω το πρωί από την Ελλάδα, ή αν η καθηγήτρια τότε στο σχολείο μας είχε  μάθει μόνο μπινελίκια.
   Συναντώντας κάποιους άλλους 'Ελληνες, με τους οποίους προσπαθήσαμε από κοινού να βγάλουμε άκρη με τις γραμμές του μετρό, αφού κανείς δεν σταματούσε στο "εξ κιουζ μι", συνειδητοποιήσαμε το κοινόν της εμπειρίας του "φτυσίματος" από τους Γάλλους, οπότε ησύχασα τουλάχιστον ότι δεν έφταιγε η "εσάνς" μου. Το αγγλικό από'κει και πέρα πήγαινε σύννεφο και το σπάσιμο νεύρων επίσης!  Γαλλικά εσείς; Αγγλικά εγώ με ελληνικά μπινελίκια στο τέλος. Ακόμη και στο Λούβρο δεν υπήρχε ταμπελάκι που να εξηγεί τα εκθέματα σε άλλη γλώσσα πλην της γαλλικής.
   Εστίαση. Κάποιος πρέπει να τους μάθει τί είναι ο καφές, πώς φτιάχνεται και ότι δεν γίνεται από χρυσάφι. Επίσης φαγητό δε σημαίνει εφτά κιλά μπαγκέτα με μια αηδία αλλαντικό και τρία κιλά τυρί κρέμα, ή εφτά λίτρα κρέμα γάλακτος. Αλήθεια κρέπα με τηγανιτό αυγό, μισοτηγανισμένο δηλαδή με τη μύξα, έχετε ξαναδεί; Εγώ αυτή τη παπαρογκουρμεδιά μαλακία την έφαγα κιόλας! Επίσης κύριε που έχεις το ελληνικό σουβλατζίδικο στην des artes, μην σερβίρεις μπαγκέτα με το γύρο. Εγώ έβαλα στην κρέπα σου κεμπάπ;
   Γαλλίδες.Ο φίλος μας που ήταν μαζί και δε θα διαφωνήσω, παρά σε μερικά σημεία μόνο, τις εκθείασε. 'Ομορφες, απλές, αδύνατες και καλοντυμένες στο σύνολο. Τόσο όμως, που άρχισα να βλέπω φωτοτυπία παντού το ίδιο σκηνικό! Μαλλάκι ίσιο, γυαλάκι σοφιστικέ, φουλαράκι στο λαιμό, παντελονάκι ή φουστίτσα σε ίσια γραμμή, μικρό κωλαράκι και μπαλαρινούλες στα κομψά τους ποδαράκια! Μοναδικές εξαιρέσεις οι μαυρούλες, που με τις χυμώδεις καμπύλες τους έδιναν ψωμί στο μάτι. Και εδώ θα απευθυνθώ στις Ελληνίδες. Κορίτσια, μην αντιγράφεται ό,τι μαλακία δείτε στο περιοδικό. 'Εχετε άλλο ταμπεραμέντο και δεν γίνεται να μπείτε σε τέτοια καλούπια, οπότε στην καλύτερη γίνεστε κακέκτυπα κάποιας δήθεν κουλτουριάρας καθωσπρέπει από την Καρτιέ Λατέν. 
   Γάλλοι. Ούτε ίχνος προσπάθειας να κρύψουν την φήμη για την έλλειψη τεστοστερόνης. Τόσο λαπά είχα να δω από την τελευταία φορά που έπαθα γαστρεντερίτιδα. Πολύ φουλάρι, πολύ γυαλί κοκκάλινο-τύπου Μούσχουρη και δε μας χέζεις ρε Αζναβούρ; Εξαίρεση κάτι γαλλάκια πιτσιρίκια που έχουν πιάσει το νόημα και ξεζουμίζουν στο jardin du Luxembourg τις μαυρούλες που ανέφερα νωρίτερα.
   Τουαλέτες. Το 1x1 στην κυριολεξία , μπες με μούρη, βγες με κώλο. Μην στρίψεις θα βρεις πάνω στην χιλιοκατουρημένη λεκάνη. Καρέκλες και τουαλέτες έχουν φτιαχτεί με προδιαγραφές γαλλικού κώλου, επομένως αν έχεις μεγάλο ή έστω καμπυλωτό, κάνε δίαιτα πριν επισκεφθείς την πόλη του φωτός. Στην περίπτωση που δε μ'ακούσεις, τότε τι κρίμα... αγαπημένο χιτ του πισινού σου θα γίνει το "Δε χωράς πουθενά".
   Μουσική. Μοναδικές ευχάριστες εκπλήξεις οι πλανόδιοι μουσικοί του δρόμου, που έδιναν χαρά στους περαστικούς και σε μας ιδιαίτερη, που χορεύαμε μαζί με τους γεμάτους ζωή και ενέργεια μαύρους κατοίκους της πόλης.  Μια πόλη με παράδοση και προσφορά στη μουσική, που έχει ξέχασει το παρελθόν και ζει σε ένα κωφάλαλο παρόν.
   Απεργία. Ναι, έκαναν οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η πτήση, να βγάλω νέο "χρυσό" εισιτήριο επιστροφής, να διανυκτερεύσω στις σχετικά άνετες πολυθρόνες του "Charles de Gaulle", γιατί όχι ρε σκατοσοβινιστές δε σας χαλάλιζα ούτε ένα ευρώ παραπάνω!
   Ζωή. Σε αυτή τη ζωή ό,τι δηλώσεις ή ό,τι νομίζεις είσαι. Εγώ λοιπόν δηλώνω ότι στον Πειραιά ΖΩ χίλιες φορές καλύτερα και πιο ελεύθερα, από τους πεθαμένους στο Παρίσι που δεν έχουν καταλάβει ότι θα πνιγούν από το ίδιο τους το φουλάρι! 'Ενα πηγαινέλα με μοδάτο συνολάκι πάνω σε ένα ποδήλατο μέχρι το κοντινό καφέ για να πιεις ένα ποτήρι κρασί με στυλ και ύφος περισυλλογής, δεν είναι ζωή. Ζωή είναι να βγεις όποτε κάνεις κέφι να πιεις ένα ποτηράκι κρασί στο στέκι σου, με τους φίλους σου ή μόνος να ακούσεις τη μουσική που γουστάρεις και να ξεδώσεις από το ζόρισμα της ημέρας.
   'Εψαξα να βρω την πηγή του, στην πολυδιαφημισμένη πόλη του φωτός, αλλά δυστυχώς μόνο οι προβολείς από τον πύργο του 'Αιφελ τράβηξαν τη ματιά μου. Και αυτό γιατί νόμιζα ότι είχε έρθει το τσίρκο στην πόλη. 'Οντως, έχει στρατοπεδεύσει διαπαντός νομίζω...

Στην συνταξιδιώτισσά μου την Μαρία αρέσει πολύ η Sadahzinia και αυτό το τραγούδι μου είπε ότι το άκουσε μια μέρα πριν το ταξίδι μας στο Παρίσι. Και η αλήθεια  είναι αυτή. Από την αρχή ήτανε κάπως, ήμασταν λίγο εκτός...

Lu Creative!

   Ο ομορφότερος και πιο άρτια οργανωμένος χώρος για να αναπτύξεις τη δημιουργικότητά σου, βρίσκεται στο Θησείο και στεγάζεται σε ένα νεοκλασσικό κτήριο στην οδό Αμφικτύωνος 23. 'Εχεις τη δυνατότητα να διαλέξεις τον κύκλο σεμιναρίων που σε ενδιαφέρει ή ακόμη να παρακολουθήσεις μεμονωμένα ταχύρρυθμα μαθήματα, επιλέγοντας τους συνδυασμούς, που θα σε βοηθήσουν να μάθεις αυτά ακριβώς τα οποία χρειάζεσαι για το δικό σου αντικείμενο. 

   Η δική μας ομάδα κάθε Τρίτη επιδίδεται με πολύ φαντασία, μεράκι, αλλά και χιούμορ στην δημιουργία κοσμημάτων. Υπό την καθοδήγηση της Λίλας, της υπομονετικής μας δασκάλας με τα (καστανό-)ξανθά μαλλιά, μαθαίνουμε όλες αυτές τις τεχνικές, που μας βοηθάνε να μετατρέψουμε την ιδέα μας σε χειροπιαστή κατασκευή.

   Και επειδή πραγματικά κι εγώ, αλλά και τα υπόλοιπα κορίτσια ανυπομονούμε, όταν τελειώνει το μάθημα κάθε φορά, να έρθει το επόμενο, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους λόγους μέσα από τις φωτογραφίες μου. Γιατί για κάθε δύσκολη εποχή, το καλύτερο αντίδοτο για να συνεχίσεις να ζεις όμορφα, είναι να συνεχίσεις να δημιουργείς!  

Η δασκάλα Λίλα, που με όσα έχει δει και ακούσει μέχρι στιγμής από εμάς, είναι θαύμα πώς διατηρεί τόσο πυκνή κόμη!

Ειδική εμφάνιση-guest στο περασμένο μάθημα :

Τα κερκυραϊκά κουφέτα που μας έφερε η Ελένη από το γάμο της αδερφής της.
Να ζήσετε παιδιά και να ξέρετε εγώ τα έφαγα όλα!

   Αν θέλετε κι εσείς να δείτε μέχρι πού φτάνει η φαντασία σας, να αξιοποιήσετε δημιουργικά τον χρόνο σας και τα κρυμμένα ταλέντα σας, επικοινωνήστε με την Μαριλού κι εκείνη θα σας ξεναγήσει στο πιο φιλόξενο Τεχνόσπιτο, ως η καλλίτερη οικοδέσποινα που γνωρίσατε ποτέ!

click!

Η κούρσα του '80 και ο ποδηλάτης του '79

 

    Ο Βασίλης, φιλαράκι από το δημοτικό (εκ φροντιστηρίου αγγλικών), με παρακίνησε να ξεκινήσω το ποδήλατο στην πόλη. Δεινός ποδηλάτης ο ίδιος, χρησιμοποιεί το ποδήλατο ακόμη και για τη μετακίνηση στη δουλειά του, με "ξεψάρωσε" στις πρώτες βόλτες, σε αυτές που, όταν βγαίνεις στο δρόμο, νομίζεις ότι όλα τα αυτοκίνητα σε έχουν βάλει στόχο. Μαζί κάναμε τις πρώτες βόλτες προς Πειραϊκή, άντε και λίγο λιμάνι μέσα στις αποβάθρες (ειδικά βράδυ η βόλτα αυτή είναι τέλεια!) και σιγά-σιγά επεκτάθηκα και μόνη μου.
   Ο Billy (έτσι μου έμεινε από παλιά, που'σαι Γριβέα!) καβαλάει μια καλοδιατηρημένη κούρσα της δεκαετίας του '80 μάρκας Peugeot, σκέτη κούκλα. Καλολουστραρισμένη, με τα λαδάκια της, τα λαστιχάκια της τα καινούρια, τα χερουλάκια της τα όμορφα, σωστή κυρία. Την αγόρασε από μια αγγελία και σε πολύ χαμηλή τιμή και της έκανε τo σχετικό καλωπισμό. H Peugeot έχει μεγάλη ιστορία στα ποδήλατα (εδώ θέλω να αδράξω την ευκαιρία να αυτομαστιγωθώ, διότι στο παρελθόν έχουν περάσει δύο ποδήλατα της ίδιας μάρκας απ'τα χέρια μου και τα δύο πόλης και ως αδαής τα χάρισα) με εξαιρετικούς σκελετούς και όπως και να το κάνουμε γαλλική φινέτσα στο σχεδιασμό.

   Για να καταλήξω λοιπόν, δε χρειάζεσαι μια περιουσία για να ξεκινήσεις το ποδήλατο, ή ό,τι όποια άλλη δραστηριότητα σου κάνει κέφι. Το κέφι κράτα, φτάνει. Δεν χρειάζεται να είσαι ο σούπερ-ντούπερ φοβερός ντιζαϊνάτος. 'Οχι ότι αν είσαι, είναι κακό, αλλά δε χρειάζεται να το θεωρείς προϋπόθεση και το αντίθετο να σε σταματά. Πίσω απ'όλα τα πράγματα κρύβεται και η ουσία τους. Αυτή αν ανακαλύψεις, καταρρίπτεις πολλά εμπόδια και ανοίγεις πολλούς δρόμους μπροστά σου για αμέτρητες ποδηλατοβόλτες κι όχι μόνο.

Φιλοσοφία = καλύτερη ζωή

Η θεά Αθηνά-θεά της σοφίας. Το άγαλμα βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο Πειραιά.

 Φιλοσοφία, δηλαδή αγάπη για τη σοφία. 'Οχι την Αλιμπέρτη. Αλλά αυτή την ικανότητα, που όλοι οι άνθρωποι κρύβουν στο dna τους, να μαθαίνουν από τα πάντα (εμπειρίες, βιβλία,συζητήσεις, φυσικά παραδείγματα) και να τα εφαρμόζουν με την βέλτιστη μέθοδο πρακτικά στη ζωή τους, προκειμένου να ζήσουν καλύτερα. 'Ολοι θέλουμε μια καλή ζωή, καθένας με τον τρόπο που το εννοεί. Και φυσικά από τη στιγμή που αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, γιατί πιο πριν φροντίζουν οι γονείς γιαυτό, κοπιάζουμε να αποκτήσουμε τα κατάλληλα εφόδια για την "μάχη" της.
   Για αρκετούς εφόδιο σημαίνει ένα-δύο πτυχία, ξένες γλώσσες, υπολογιστές και κάθε είδους πιστοποίηση, που μπορεί να σου εξασφαλίσει μια θέση εργασίας, ώστε να μπορέσεις να ζήσεις καλύτερα. Λογικό φαίνεται. Για άλλους σημαίνει απόκτηση πρακτικής εμπειρίας σε ένα κλάδο εργασίας και άμεση εξάσκηση ενός επαγγέλματος, με στόχο μια καλύτερη ζωή. Για άλλους πάλι σημαίνει απλά να "τρως" τα λεφτά του καλού συγγενή α',β',γ' βαθμού, που προνόησε με κάποιον από τους παραπάνω τρόπους να "φτιαχτεί". 'Ολα λογικά και θεμιτά.
   Τί γίνεται όμως με τα υπόλοιπα ; Ποιά είναι τα υπόλοιπα ; 'Ολα όσα δεν αφορούν στα παραπάνω. Μια καλή ζωή δεν μπορεί να είναι μόνο εξασφάλιση αγαθών προς κατανάλωση. Και δεν μπορεί γιατί αυταπόδεικτα δεν είναι. Η κοινωνία που ζούμε το απέδειξε. Η ίδια η ζωή μας διεύψεσε. 'Οχι γιατί παλεύαμε να την κάνουμε καλύτερη, αυτό όπως είπαμε είναι συνυφασμένο με την ύπαρξή μας, αλλά γιατί ξεχάσαμε,αμελήσαμε, χλευάσαμε, "θάψαμε",  κάποιες άλλες απαραίτητες προϋποθέσεις για την επίτευξη αυτού του μεγάλου στόχου.
  Μια από τις πιο σημαντικές προϋποθέσεις για την ευτυχία, ή έστω για να νιώσει καλά ο άνθρωπος, είναι το άισθημα της εσωτερικής εκπλήρωσης. Δεν μπορείς να το αποφύγεις, ξέχνα το! Είναι κι αυτό στο dna σου. 'Οσο λοιπόν αυτό δεν έρχεται, τόσο εσύ προσπαθείς να το εκπληρώσεις με τα παρακάτω (εδώ θα χωρίσω δύο κατηγορίες εύλογα) :
Α. Γυναίκες.
-Ρούχα (επίσης παπούτσια κλπ)
-Μαλλιά κομμωτηρίου
-Νύχια πλαστικά
-Μάτια ψεύτικα
-Βυζιά ψεύτικα
-Δουλειά εφετζίδικη (δουλεύω στου τάδε, είμαι σημαντική στην εταιρεία κλπ)
-Μοδάτα αυτοκίνητα
-Ταύτιση με σούπερ-ηρωίδες τύπου "Sex and the city"
-Χαζογκομενοσχέσεις τύπου α-γαμέω-γαμώ (αχ! Τι ωραίο σώμα  έχεις αγάπη μου!)
-Καταθλιψάρες από τερματισμό χαζογκομενοσχέσεων
-Ταύτιση με σούπερ καψουροτραγουδιστές για ξεπέρασμα της κατάθλιψης των χαζογκομενοσχέσεων 
-Απόκτηση συζύγου (καθώς πρέπει πλέον)
-Απόκτηση παιδιών (τώρα ναι έχω λόγο ύπαρξης)
-Νοικοκυριό (στο κρεβάτι μπορεί να είμαι π%%τ*να, αλλά στο σπίτι δουλάρα-έτσι κρατάς τον άντρα)
-Ξεπάτωμα στο γυμναστήριο
-"Ανέβασμα" όλων των παραπάνω σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης για αύξηση του αισθήματος εκπλήρωσης από επιβεβαίωση τρίτων (Yeah baby, I like it!).

B. 'Αντρες. (εδώ θα πάει πιο υποθετικά, λόγω φύσεως, αλλά μπορείτε να συμπληρώσετε)
-Καλή δουλειά (Με ωραίο τίτλο τύπου, Manager excecutive senior blah blah... what the f??ck)
-Πολλά λεφτά
-Ακριβό αυτοκίνητο/μηχανή
-Γρήγορο αυτοκίνητο/μηχανή
-Πολλές γκόμενες
-Μπάνικες γκόμενες (δλδ γκομενάρες)
-Σχέσεις τύπου γαμέω-γαμώ (Τι κ*λ*ρα έχεις μωρό μου!)
-Ξεπάτωμα στο γυμναστήριο
-Ταύτιση με κάθε είδους επιτυχημένο είδωλο (Από ποδοσφαιριστή, μέχρι τον μπακάλη της γειτονιάς που έγινε πρώτο όνομα στο τραγούδι)
-Ξυρισμένο στήθος
-Ρούχα (παπούτσια κλπ)
-Ταύτιση με την ποδοσφαιρική ομάδα (σημαντικό, θρησκεία αλλάζω, ομάδα ποτέ!)
-"Ανέβασμα" όλων των παραπάνω σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης για αύξηση του αισθήματος εκπλήρωσης από επιβεβαίωση τρίτων (Yeah baby, I like it!).
-Απόκτηση συζύγου (με πιέζει η μάνα μου)
-Απόκτηση παιδιών (με πιέζει η γυναίκα μου)
-Απόκτηση εξωσυζυγικής σχέσης (με πιέζουν τα π@@ρια μου, δεν μου κάθεται η γυναίκα μου)

   Και οι λίστες φαντάζομαι μπορούν να επεκταθούν και στις δύο κατηγορίες, αλλά  ας γυρίσουμε σε κάποια πράγματα που μπορούν να μας γεννήσουν το αίσθημα που λέγαμε. 'Οχι πως τα παραπάνω δεν μας γεμίζουν, απλά το πιθανότερο είναι κάποια απ'αυτά όταν δεν γίνονται συνειδητά , να "εξατμίζονται" χωρίς να προλάβαίνεις να καρπωθείς τα παράγωγά τους και κάποια άλλα να μην προλαβαίνουν καν να τρυπήσουν τον εγκεφαλικό σου φλοιό, δηλαδή είναι σαν να μην έγιναν ποτέ.
   Η μουσική. Μεγάλη ανακάλυψη, ισάξια με το ανθρώπινο λόγο. Ειδικά αν έχεις την τύχη να ασχοληθείς με κάποιο μουσικό όργανο, ή φωνητική ή στίχο κλπ. Ακόμη και ως ακροατής όμως, συμμετέχεις ενεργά στη διαδικασία της, στην ζωντανή μουσική δε, σε μεγαλύτερο βαθμό. Είναι μεγάλο εργαλείο αποσυμφόρησης της έντασης, ψυχικής ανάτασης και ισορροπίας, αύξησης της αδρεναλίνης,  δραστηριοποίησης του μυαλού.
   Η δημιουργία. Αν είσαι από τους τυχερούς και η δουλειά σου είναι δημιουργική, παράγεις δηλαδή έργο αλλά ταυτόχρονα γεμίζεις ηθική ικανοποίηση από το προϊόν (δεν εννοώ μισθό στο τέλος του μήνα), τότε τα πράγματα είναι καλύτερα. Στο μεγαλύτερο ποσοστό όμως απλά δουλεύεις για κάποιον άλλον και η καθημερινότητα "πνίγει" κάθε δημιουργικό κομμάτι της διαδικασίας παραγωγής του έργου σου (όποιο κι αν είναι αυτό). Δώσε λοιπόν μέρος από το χρόνο σου για να δημιουργήσεις. Με τα χέρια σου (έχεις δει κάτι παπούδες 80φεύγα που ασχολούνται με τον κήπο τους, ή με τα εργαλεία τους και αναπαλαιώνουν διάφορα ;), με το λόγο σου (καλή ώρα ), με το σώμα σου ολόκληρο (χόρεψε, γιατί κι αυτό ακόμη το έχεις ξεχάσει. Σα μαλάκας κάθεσαι με το ποτό και κάνεις κόζι). Δεν έχει σημασία αν το αποτέλεσμα είναι τέλειο ή μέτριο ή κακό κάποιες φορές. Σημασία έχει να γίνεται συνειδητά.
   Η μάθηση. Για κάποιους τελείωσε με το μπουγέλο της τρίτης Λυκείου. Για κάποιους άλλους ταυτίστηκε με τα κορνιζαρισμένα πτυχία και για άλλους, ελάχιστους, θεωρήθηκε χρέος τους να συνεχιστεί σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους (διά βίου μάθηση). Το να βάζεις τον εαυτό σου σε διαδικασία να μαθαίνει κάτι καινούριο, είναι ένας αξιοθαύμαστος μηχανισμός καθυστέρησης της φθοράς. Δεν "σαπίζεις" πάνω στην ήδη υπάρχουσα κατάσταση, εφαρμόζεις τα καινούρια που μαθαίνεις, ανανεώνεις την ξεχασμένη γνώση ή την εξελίσσεις, διώχνεις τις περιττές σκέψεις (σημαντικό) και κρατάς το πνεύμα σου σε εγρήγορση.  Ανακάλυψε κάτι που σου κινεί το ενδιαφέρον
και προσπάθησε να εμβαθύνεις σε αυτό. Ακόμη κι αν είναι κάτι βλακώδες, θα το δεις να μεταμορφώνεται σε κάτι εξίσου σημαντικό.
   Η προσφορά. Καθημερινά θεωρείς χρέος σου να προσφέρεις στον εαυτό σου κάποια από τα πράγματα στις  παραπάνω λίστες. Το ίδιο θα έπρεπε να θεωρείς και για τους ανθρώπους γύρω σου. Από το να πεις μια χαμογελαστή "καλημέρα", μέχρι να προσφέρεις εθελοντική εργασία (κι όχι μόνο με τη στενή έννοια του όρου) σε κάποιον που τη χρειάζεται. Στην αρχή θα αισθάνεσαι σαν τον τρελό του χωριού, ή ότι το παίζεις "εναλλακτικός" (ξέρεις αυτά που κορόιδευες), στο τέλος της γραφής όμως θα έχεις δώσει από το χρόνο σου για να δημιουργήσεις κάτι ουσιαστικό για κάποιον άλλο κι εσύ θα αισθάνεσαι πραγματικά σημαντικός, γιατί το δημιούργημά σου δεν θα είναι απλά αναλώσιμο και επιπλέον θα έχεις συμβάλλει στο να γίνει καλύτερη η ζωή κάποιου άλλου.
  Δεν ξέρω αν έχεις φτάσει να διαβάσεις ως εδώ ή βαρέθηκες από ώρα και έκλεισες τη σελίδα, εγώ πάντως νιώθω όμορφα γιατί αυτά που σου γράφω τα πιστεύω και θεωρώ πως μπορούν να σε βοηθήσουν να κάνεις τη ζωή σου καλύτερη. 

"Δύο νύχτες στο Σαράντι"

   Σήμερα ανακάλυψα αυτό το βιβλίο του Μίλτου Πασχαλίδη και πολύ ενθουσιάστηκα. 'Οπως ο ταξιδιώτης όταν συναντά σε ξένο τόπο τον πατριώτη του και γεμίζει χαρά.
  Ο συγγραφέας επισκέφθηκε το Σαράντι Βοιωτίας, συνάντησε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι και σας μεταφέρει τις ιστορίες του ανθρώπου που πνίγηκε τέσσερις φορές, αλλά ακόμη τον ταλαιπωρεί ο Θεός.

  Τελικά η Βοιωτία δεν είναι μόνο αγχολυτική, αποτελεί και πηγή έμπνευσης!

Ο θησαυρός της Ξηρονομής.

   Κάποιοι από εσάς σε πρώτη φάση θα αναρωτιέστε ποιά είναι η Ξηρονομή. Πρόκειται λοιπόν για ένα χωριό της Βοιωτίας, το οποίο βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του Ελικώνα χτισμένη σε υψόμετρο 190 μέτρων, μεταξύ των ακτών του Κορινθιακού και της Θήβας.(όπως λεει και το Βικιπαιδεία) και απέχει από τη Θίσβη περίπου 10'.
   Σε αυτό το χωριό λοιπόν μπορείτε να συναντήσετε ένα απίστευτο ζευγάρι, το οποίο πραγματικά θαυμάζω για την μεταξύ τους αφοσίωση και την αγάπη τους για δημιουργία. Πρόκειται για τον κ. Γεώργιο Μπλάνο και την σύζυγό του Ασπασία.Οι δυο τους λοιπόν αποτελούν την τρανή απόδειξη, ότι όταν κάποιος αγαπάει τον τόπο του, την παράδοσή του, θέλει να τα διαφυλάξει και να τα διαδώσει, θα βρει τον τρόπο να το πραγματοποιήσει.
   Με προσωπικό κόπο λοιπόν και πολλή φροντίδα, όπως θα διαπιστώσετε από τις φωτογραφίες έχουν "στήσει" στο σπίτι τους ένα μικρό λαογραφικό μουσείο. Κάθε αντικείμενο μαρτυρά τις καθημερινές συνήθειες των ανθρώπων, τις επαγγελματικές ενασχολήσεις, κατά κύριο λόγο αγροτικές και την ευρύτερη τοπική παράδοση που κυριαρχούσε τα προηγούμενα χρονια, όχι μόνο στο χωριό της Ξηρονομής αλλά σε πολλά αρβανιτοχώρια τριγύρω.
   Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια, όχι μόνο γιατί δημιούργησαν από αγάπη αυτό το μικρό μουσείο, αλλά επίσης για την προθυμία τους να ξεναγήσουν κάθε επισκέπτη που θα θελήσει να δει και να μάθει  περισσότερα για την τοπική λαϊκή παράδοση.