Πίνακας μαλλί, μετάξι και γάζα - Nuno felt painting

   Η καθημερινή επαφή με τη φύση σίγουρα βοηθάει πολύ τελικά, όχι μόνο γιατί "ρουφάς" εικόνες, χρώματα και αρώματα, αλλά περισσότερο γιατί ισορροπεί τη ψυχή σου. Μετά από ένα δύσκολο χειμώνα με οικογενειακές απώλειες, χαμένες ισορροπίες και νέες πραγματικότητες, η φροντίδα για εσωτερική ηρεμία έπρεπε να είναι καθημερινή, αλλά δεν ήταν πάντα εύκολο σε μια πόλη σαν την Αθήνα.
   Στο χωριό όμως είναι αλλιώς. Η έμπνευση έρχεται αβίαστα και ο χρόνος κυλάει σε διαφορετικό ρυθμό. Το τοπίο σε τροφοδοτεί καθημερινά με όμορφα συναισθήματα και εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να δώσεις με τη σειρά σου μορφή σε αυτά τα συναισθήματα μέσω της ύλης. Στο μαλλί εν προκειμένω.
   Αυτό το διάστημα πειραματίζομαι με διάφορες τεχνικές όπως οι παρακάτω : Nuno felt (ένωση υλικών με το μαλλί), Shibori (δεσίματα, ανάγλυφα, πτυχώσεις) και Felt with resist (υλικό που παρεμβάλλεται μεταξύ μαλλιού και εμποδίζει την ένωση).
   Στον παρακάτω πίνακα χρησιμοποίησα την "αντίσταση" σε συγκεκριμένα σημεία για να εμποδίσω την ένωση των ινών και Nuno felt ενώνοντας το μαλλί με ύφασμα γάζα για τη βάση και μετάξι.
   Ο πίνακας έχει βρει ήδη προορισμό στο σπίτι της αγαπημένης μου αδερφής, οπότε όταν μπει σε κορνίζα και κρεμαστεί θα τραβήξω κι άλλες φωτογραφίες. Προς το παρόν μερικές μέτριες (λόγω έλλειψης εξοπλισμού) φωτογραφίες με ανάλυση της τεχνικής θα βρείτε παρακάτω.

'Ενωση μαλλιού μερινό με βαμμένες ίνες μεταξιού στο εσωτερικό επίπεδο (nuno)  και με την τεχνική του υλικού αντίστασης δημιούργησα κενό μεταξύ της 1ης και της 2ης στρώσης μαλλιού, μετά έκοψα την επάνω στώση και δούλεψα τις πτυχώσεις που δημιουργήθηκαν αριστερά και δεξιά.

 

 

Εδώ φαίνεται πιο καθαρά το silk hankie (μεταξωτό κομμάτι-μαντήλι), δημιουργώντας λευκά νερά και ελαφριά λάμψη (αυτή δε φαίνεται) πάνω στο χρωματιστό μαλλί. Με το υλικό αντίστασης δημιούργησα κάθετα και οριζόντια "κανάλια" τα οποία συναντώνται μεταξύ τους, δημιουργώντας τούνελ, τρύπες και πτυχώσεις. 

Κι εδώ φαίνεται καθαρά το μετάξι (Nuno felt)

Nuno felt και Resist felt.

Resist felt.

Ο κόσμος της φαντασίας.

   'Ενας σοφός επιστήμονας είχε πει, πως η φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση. Ο Σωκράτης εκμαίευε τη γνώση που έκρυβε ο καθένας μέσα του, γιατί πίστευε ότι εκείνη προυπήρχε σε έναν τόπο όμοιο με αυτό της φαντασίας.
  Ο κόσμος της φαντασίας λοιπόν, πιο δυνατός κι από τη γνώση, ανοίγει τις πόρτες του, σε όποιον έχει την περιέργεια να τον εξερευνήσει και τον ανταμοίβει με τις πιο θαυμαστές εικόνες! 'Οπως αυτές που σχηματίζονταν στο μυαλό μας, όταν είμασταν παιδιά με χίλια χρώματα και χίλιες ερμηνείες πέρα από κάθε λογική.
  Εκεί, στον κόσμο της φαντασίας "κατοικούν" πλάσματα, ποιήματα της ψυχής του καθενός από εμάς, έτοιμα να πάρουν μορφή με οποιοδήποτε υλικό. Το υλικό που αγαπώ εγώ είναι το μαλλί.
Αέρινο και φυσικό, μου υπενθυμίζει πως ο άνθρωπος μακρυά από τη φύση, τα δέντρα, τα βουνά, τη θάλασσα και την επαφή με τη γη δε μπορεί να είναι ευτυχισμένος.
    Τα πλάσματα της δικής μου φαντασίας αγαπούν τη φύση και θέλουν να μοιραστούν την αγάπη τους με όλους εσάς!

Πλύσιμο μαλλιού στο Γιαννισαίο της 'Ανδρου.

   Ξεκινώντας την έρευνα γύρω από την πρώτη ύλη, την οποία χρησιμοποιώ για το φελτ ή εριουργία στα ελληνικά αν προτιμάτε, ο δρόμος οδήγησε στην ελληνική επαρχία. Εκεί όπου, από πολύ παλιά έως και σήμερα, οι άνθρωποι εκτρέφουν τα συμπαθητικά σε όλους μας προβατάκια.
   Τις πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με την πλύση του μαλλιού, συνέλεξα από τις γηραιότερες κυρίως γυναίκες, οι οποίες κατά παράδοση ασχολούνταν με την κατασκευή υφαντών. Ρωτώντας φίλους και γνωστούς ή ακόμη κάποιες από εκείνες που γνώριζαν από "πρώτο" χέρι την επεξεργασία του μαλλιού, κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι σε μια χώρα με τόσο ποικιλόμορφο γεωγραφικό τοπίο όπως η Ελλάδα, οι διαφορές ήταν αρκετές από τόπο σε τόπο.
   Για παράδειγμα σε κάποια χωριά της Βοιωτίας απ'όπου κατάγομαι, οι βροχές δεν ήταν πάντα επαρκείς, ώστε οι άνθρωποι να μαζέψουν νερό για όλες τους τις εργασίες αγροτικές κλπ. Επομένως κατέφευγαν στην επόμενη δυνατή λύση που μπορούσε να τους προσφέρει η φύση, τη θάλασσα. 'Ετσι λοιπόν στη Θίσβη Βοιωτίας, τα μαλλιά πλένονταν στα λιμανάκια του Κορινθιακού και λιάζονταν στις παραλίες για να στεγνώσουν. Εάν υπήρχε η δυνατότητα που προανέφερα και το νερό επαρκούσε, τότε ξαλμυρίζονταν σε μεγάλες τσουκάλες που σιγόβραζαν πάνω σε αρμαθιές με ξύλα.
   Σε άλλους τόπους, όπου η ευλογία του νερού υπήρχε και με το παραπάνω, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Στην 'Ανδρο την υδρούσα, καθώς το λέει και το όνομά της τα μαλλιά πλένονταν στους κατά τόπους μύλους (σχεδόν κάθε χωριό είχε και έχει την πηγή του), όπου τα τρεχούμενα νερά διευκόλυναν κατά πολύ το έργο των γυναικών. 
   Σε μια προσπάθεια λοιπόν να αναβιώσουμε αυτή την εμπειρία, μαζευτήκαμε μερικοί φίλοι, οργανωθήκαμε και ζήσαμε μια πολλή ξεχωριστή εμπειρία στην πανέμορφη φύση της 'Ανδρου. Η Ζέφη εμπνευστής αυτής της ιδέας, ο Βαγγέλης προμηθευτής της πρώτης ύλης, αλλά και της Μαρίνας της τετράποδης κούκλας, ο Μιχάλης δυνατός πλύντης και παραγωγός του βίντεο και τέλος οι δύο μικροί μασκότ της παρέας ο bolec κι ο lolec. Παιδιά σας ευχαριστώ όλους πολύ!
    Δώσαμε υπόσχεση του χρόνου να επιστρέψουμε και να οργανώσουμε ένα νέο πλύσιμο κουρών - γλέντι στο όμορφο Γιαννισαίο,  όπως έκαναν οι παπούδες μας σε κάθε ευκαιρία, συνδυάζοντας τις αγροτικές δουλειές με τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία. Εις το επανιδείν λοιπόν!