Ο δρόμος του μαλλιού - από την κουρά στο χειροποίητο ύφασμα.

   Τον 'Αυγουστο του 2013  η Ζέφη κι εγώ αποφασίσαμε να περπατήσουμε ως τους εγκατελελλειμένους μύλους του Καμπάνη στο Γιαννισαίο της 'Ανδρου, διασχίζοντας παλιά μονοπάτια γεμάτα άγρια βλάστηση, κελαριστές πηγές και τραγουδιστά ακούσματα πουλιών, για να πλύνουμε τα μαλλιά από τα πρόβατα του φίλου μας του Βαγγέλη.
   Με τη βοήθεια μικρών, μεγάλων αλλά και τετράποδων φίλων "περάσαμε" μια ημέρα τόσο ξεχωριστή και πλούσια σε συναισθήματα και εικόνες, οπότε και δώσαμε την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίζαμε μια μέρα για να μοιραστούμε αυτήν την εμπειρία με όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Γιατί και για τις δυο μας το μεγαλύτερο δώρο αυτής της βόλτας ήταν το μοίρασμα. Το ότι το ζήσαμε μαζί.

 

    Αυτός είναι  λόγος που αποφασίσαμε δύο χρόνια μετά να οργανωθούμε καλύτερα, να βάλουμε συνοιδοιπόρο και το felting σε αυτή την όμορφη βόλτα, για να το μοιραστούμε με όλους όσους αγαπούν την ελληνική φύση, την παράδοση, τη δουλειά με τα χέρια, τη δημιουργία.
    Στις 20 και 21 Ιουνίου θα φορτώσουμε τα εργαλεία της δουλειάς μας, φαντασία και δημιουργικότητα, θα ανοίξουμε τα πανιά μας και θα ξαναβρεθούμε στο αγαπημένο νησί των κυκλάδων  με την πολύτιμη βοήθεια της ΑνδροσΚοινσεπ για να εμπνευστούμε μαζί από την αγάπη μας για το μαλλί των προβάτων. Σας περιμένουμε!

Τα χρωματιστά φελτόψαρα του καλοκαιριού.

   Μπήκε κι ο Μάης και τον "πιάσαμε" στους λουλουδάτους αγρούς. Ελπιδοφόρος και χρωματιστός όπως κάθε χρόνο, με λίγο παραπάνω κρύο καιρό από τον συνηθισμένο. Στο προβατάκι μας όμως αρέσει πολύ κι η θάλασσα, τυγχάνει από μικρό να κολυμπάει στα όμορφα νερά του Κορινθιακού βλέπεις...και τα λουλούδια του αρέσουν βέβαια, να τα θαυμάζει και να τα μασουλάει πού και πού.
   Η μεγάλη του αδυναμία όμως είναι η θάλασσα. Το γαλάζιο χρώμα της και τα πλάσματα που κολυμπούν ελεύθερα μέσα της. Γοργόνες, κοχύλια και πολύχρωμα ψαράκια, έχουν γίνει πολύ φίλοι με το προβατάκι και του ζητούν συνεχώς να δημιουργεί θαλασσινές φελτοεικόνες για να θυμίζουν στους ανθρώπους τη μαγεία της φύσης. Για να την έχουν πάνω τους, να την αγαπούν, να τη σέβονται, να την μοιράζονται.
   'Ετσι ξεπήδησαν τα μικρά χρωματιστά φελτοψαράκια από την φαντασία του μικρού φιλοσοφοπρόβατου. Για να τα φορούν όλα τα χαρούμενα προβατάκια στο λαιμό, να τρέχουν χαρούμενα στις ελληνικές ακρογυαλιές, να λιάζονται κάτω απο το λαμπερό ήλιο και να βουτούν στα δροσερά νερά της Μεσογείου. Καλό καλοκαίρι!

τα χαρούμενα φελτοψαράκια είναι διαθέσιμα εδώ.

Felting με την Androskoinsep.

   Με σύνθημα "Δρω στην 'Ανδρο" άνοιξαν πανιά! Η Ζέφη, η Μαρία, η Ασημίνα, ο Γιώργος κι ο Θανάσης είναι το πλήρωμα του νέου σκαριού, που αγκυροβόλησε στο όμορφο Κόρθι της 'Ανδρου. Με ούριους ανέμους αλλά και με φουσκοθαλασσιές καμιά φορά, συνεργάζονται για να προσφέρουν με πολλή αγάπη στην τοπική κοινωνία όπου ζουν, τους "θησαυρούς" που ανακαλύπτουν στην πορεία των ταξιδιών τους, φέρνοντας σε επαφή ανθρώπους από κάθε τόπο, φυτεύοντας σπόρους από κάθε γη και καλλιεργώντας όλα αυτά στο πρόσφορο έδαφος της 'Ανδρου, προσφέρουν απλόχερα τους καρπούς σε όποιον θέλει να τους γευτεί.
   Σε κάποιο από τα ταξίδια τους συνάντησαν το προβατάκι μου και με ενθουσιασμό μας προσκάλεσαν μαζί για ένα σεμινάριο felting (εριουργίας) στον όμορφο και φιλόξενο χώρο της ΚοινΣεΠ. Κι επειδή εκτός από το μαλλί, αγαπάμε πολύ τη φύση και το νησί, δεχθήκαμε με χαρά!
   Το Σάββατο 21 Μαρτίου παρουσιάσθηκε η ξηρή τεχνική (needle felting) και ακολούθησε δημιουργικό παιχνίδι με τα παιδιά, ενώ την Κυριακή στις 22 η υγρή τεχνική επεξεργασίας μαλλιού προβάτου (wet felting).
   Νιώθω πάντα μεγάλη ευγνωμοσύνη όταν μου δίνεται η ευκαιρία να μοιραστώ, όσα γνωρίζω για το αγαπημένο μου υλικό και ειδικά με ανθρώπους που νιώθουν μέσα τους την ίδια λαχτάρα για δημιουργία. Τα κορίτσια που παρακολούθησαν το διήμερο σεμινάριο έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, ενθουσιάστηκαν και απέδειξαν περίτρανα, ότι όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν καλλιτέχνη, ο οποίος περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να αρχίσει να "ξεδιπλώνει" ένα-ένα τα αθέατα ταλέντα του.
   'Ηταν ένα άκρως δημιουργικό Σαββατοκύριακο κι ευχόμαστε να επακολουθήσουν κι άλλα πολλά, με άφθονη χαρά, χρωματιστά μαλλιά, χαμόγελα ικανοποίησης, και με το δυνατότερο υλικό πάνω απ'όλα το ομαδικό πνεύμα.
   'Ενα μεγάλο ευχαριστώ σε όλα τα παιδιά της ΚοινΣεΠ για τη συνεργασία και τη φιλοξενία, στην Fast Ferries για τη δωρεάν μετακίνηση και όλα τα κορίτσια που συμμετείχαν στο σεμινάριο για τη θετική τους ενέργεια. Ευγνώμων!

  

Art Artemida ή περί ευγνωμοσύνης.

   'Ενα από τα πιο όμορφα πράγματα που μου έχει προσφέρει το felting, είναι ότι μου έχει "ανοίξει" καινούρια μονοπάτια που δεν γνώριζα καν την ύπαρξή τους, αλλά και πιο σημαντικό ακόμη με έχει φέρει σε επαφή με ανθρώπους, που η δημιουργικότητά τους και η διάθεσή τους για προσφορά με ξεπερνά και κινεί τους δικούς μου μηχανισμούς εξέλιξης.
   Το τελευταίο Σαββατοκύριακο λοιπόν βρέθηκα στην παραλία της Αρτέμιδας, κοινώς Λούτσα, όπου με προσκάλεσαν μια ομάδα ανθρώπων που έχουν κοινό γνώμονα την ανάγκη τους για ενότητα, αλληλοστήριξη, το αίσθημα της δημιουργίας και βασικό τη διάθεσή τους να τα μοιραστούν όλα αυτά με τον υπόλοιπο κόσμο στην τοπική κοινωνία όπου ζουν.
   Ο Νίκος, η Corine, η Sirpa, η 'Ελλη και ο Bill μερικοί από αυτούς που έχουν ένα διαφορετικό όνειρο για την Αρτέμιδα και προσπαθούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να το κάνουν πραγματικότητα. 'Εως τότε μοιράζονται με κάποιους τυχερούς, όπως εγώ, τις γνώσεις και την όμορφη φιλοξενία τους. 'Εμαθα για την θεά Αρτέμιδα την Βραυρωνία, προστάτιδα των γυναικών και της ευγονίας και ότι τα αρχαία χρόνια εκεί βρισκόταν ένα από πιο σεβάσμια ιερά. 'Εμαθα επίσης για μια υπέροχη τάρτα με σπανάκι και σολωμό, νέα φυτά για να βάφω τα μαλλιά προβάτου, τρόπους για να να παίζω δημιουργικά με τα παιδιά και το felting και για ένα υπέροχο αντικείμενο που λέγεται κουδουνίστρα ευγνωμοσύνης!
   Η 'Ελλη και o Bill, δυο κεραμοποιοί από "παντού" που τα τελευταία χρόνια ζούσαν στην Ικαρία, μοιράστηκαν μαζί μας το μικρό τους θησαυρό, αυτό που ονομάζουν "Gratitude Rattle". 'Ενα μικρό κεραμεικό κοχύλι, εμένα τουλάχιστον αυτό μου θύμισε, με μια σπρείρα ανάγλυφη από πάνω και μερικές μικρές κεραμεικές χαντρούλες  στο εσωτερικό του. Αυτή όμως δεν είναι μια τυχαία κουδουνίστρα. Είναι μια υπενθύμιση του να είσαι ευγνώμων για όσα ήδη έχεις. Σου θυμίζει να νιώθεις ευτυχισμένος κάθε φορά που κουνάς τις μικρές χάντρες, οι οποίες ποτέ δεν κάνουν δεύτερη φορά τον ίδιο ήχο και να αφοσιώνεσαι σε αυτά που πραγματικά αγαπάς στη ζωή σου.
    Νομίζω όλοι έχουμε αρκετούς λόγους για να κουνήσουμε τη δική μας κουδουνίστρα και να τη χαρίσουμε σε όσους ίσως έχουν ξεχάσει ότι πρέπει να χαμογελούν ακόμη κι αν προσωρινά τα "καράβια τους έπεσαν έξω". Εξάλλου ο Οδυσσέας τερμάτισε το ταξίδι του πάνω σε μια ξύλινη σχεδία και πάλι παράπονο δεν είχε!
   Εμένα η δική μου σχεδία πάντως θα έχει ειδική μόνωση από μαλλί κι αν είμαι τυχερή ίσως έχω το τρελοπροβατάκι μου για παρέα. 'Εως τότε ας κουνάμε όλοι μαζί τις κουδουνίστρες μας για να ξορκίζουμε το κακό. Από μέσα μας.

Felting με τα παιδιά

Waldorf toy

Η ιστορία πίσω από μια δημιουργία.

    'Ενα μέρος των περασμένων καλοκαιρινών διακοπών το πέρασα στη Λακωνία, τριγυρνώντας στα όμορφα χωριά της Μάνης. Στον όμορφο Κότρωνα αφιερώσαμε μια ημέρα για πρωινό μπάνιο, ψάρεμα και φαγητό στο νησάκι Σκοπά, μια νησίδα με μικρούς κολπίσκους γεμάτους θαυμάσια βότσαλα.
   Και κάπως έτσι με "χτύπησε" η έμπνευση κατακέφαλα! Μεγάλα φρόκαλα σε μαύρο κι άσπρο χρώμα, ριγωτά σαν κάποιος να τα είχε ζωγραφίσει επίτηδες. Είναι θαυμάσιο να παρατηρείς τη φύση.  Πάντα ένα δημιούργημά της είναι εκεί για να σου θυμίσει ότι όλα προϋπάρχουν κι ότι κάθε ανθρώπινο προϊόν είναι απλά μια ακόμη "αποθηκευμένη" εικόνα, μια μνήμη που η ίδια η φύση σου έδωσε κάποτε. Εξού και λέμε ότι δεν υπάρχει παρθενογέννεση μάλλον. 'Oλα είναι εκεί έξω. Αρκεί να αφήσεις τη φαντασία σου ελεύθερη και να δεχτείς χωρίς προκαταλήψεις την γνώση που σου προσφέρει η φύση.
  Ούσα φανατική συλλέκτρια φυσικών "προϊόντων", από κοχύλια μέχρι ξερά φυλλαράκια δέντρων, δε μπορούσα να αντισταθώ στην πρόκληση και φυσικά κουβάλησα τα υπέροχα βότσαλα, που με παιδικό ενθουσιασμό είχα ανακαλύψει στην μικρή παραλία του Κότρωνα. Αυτά ήταν η αφορμή για να δημιουργήσω τις μάλλινες φωλιές-κρεβατάκια για τις αγαπημένες μας γάτες.
   Τα υπόλοιπα τα άφησα στο υπέροχο υλικό που χρησιμοποιώ, το μαλλί προβάτου και την υγρή τεχνική felting. Μερικές νιφάδες τριμμένο σαπούνι ελαιόλαδου από την Κερκυραϊκή σαπουνοποϊία Πατούνη, ζεστό νερό, το προσχέδιό μου και αρκετό τρίψιμο. Τα γατοσπιτάκια είναι έτοιμα να φιλοξενήσουν τα μικρά ζωάκια μας, προσφέροντας μια ζεστή μάλλινη αγκαλιά. Και αυτός ίσως να είναι κι ο μοναδικός τρόπος για να αγαπήσουν οι γάτες τη θάλασσα. Νιάου!

Τις γατοφωλιές μπορείτε να τις βρείτε στο νέο Etsy Shop πατώντας εδώ κι εδώ.

  

 

  

 

Ελληνικό μαλλί. Υπάρχει ελπίδα;

   Στην αναζήτηση νέων πηγών για πρώτη ύλη προτεραιότητα είχε φυσικά το ελληνικό μαλλί. Δεδομένου ότι η επεξεργασία είναι χρονοβόρα και απαιτεί μέρες αλλά και γερά μπράτσα, εάν θέλεις να παράγεις μια επαρκή ποσότητα για να "βγάλεις" το χειμώνα, διερεύνησα το ενδεχόμενο να προμηθευτώ ελληνικό καθαρό πλυμμένο μαλλί από δική μας εγχώρια πηγή.
   'Ενα σκωτσέζικο ντουζ με περίμενε όταν εντόπισα με μεγάλη χαρά στα Τρίκαλα μια συνεταιριστική ένωση, τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Τρικάλων (ΕΑΣ). Διαβάζοντας στη σελίδα τους ότι η δυναμικότητά τους σε μαλλί ξεπερνά τους 5.000 τόνους ετησίως, είχα αρχίσει να ονειρεύομαι ήδη την πρώτη παντόφλα από 100% ελληνικό μαλλί, αλά παλαιά...
   'Ενα γκρίζο σύννεφο όμως άρχισε να μπαίνει μπροστά στην όμορφη παντοφλίτσα, μετά από την τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με τον κ.Βανιώτη, ο οποίος ήταν καθόλα ευγενικός και εξυπηρετικός. Με ενημέρωσε σχετικά με την μεγάλη επένδυση που έγινε το 1990, δημιουργώντας ένα εριοπλυντήριο από τα μεγαλύτερα  στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Λειτούργησε για 20 χρόνια συγκεντρώνοντας μαλλί από 'Ελληνες παραγωγούς όλης της περιφέρειας, αφού τους είχε πείσει ότι ήταν πιο γόνιμο και συνετό να μην το πετούν, αλλά και να το διαχωρίζουν ανάλογα με το χρώμα κατά το κούρεμα. Δυστυχώς πριν δυο χρόνια περίπου η λειτουργία του εριοπλυντηρίου σταμάτησε και τα τελευταία αποθέματα έχουν πουληθεί κι αυτά. Το κόστος, όπως μου εξήγησε ο κ.Βανιώτης, της ενέργειας που χρησιμοποιούσαν αυξήθηκε πάνω από το διπλάσιο κι όταν στράφηκε στην λύση του φυσικού αερίου, η γραφειοκρατία δε βοήθησε ώστε να γίνουν γρήγορα και σωστά οι αλλαγές. "Εδώ είναι Ελλάδα δυστυχώς..." μου είπε. Πόσο στενοχωρήθηκα.
   Συζητήσαμε και για τη δουλειά μου, αναφερθήκαμε στις ευεργετικές ιδιότητες του μαλλιού και τη (επανά)στροφή των ξένων αγορών και των μεγάλων οίκων μόδας στο μάλλινο ύφασμα, ανταλλάξαμε ευχές για ένα ελπιδοφόρο μέλλον αλλά και την επαναλειτουργία του εριοπλυντηρίου. 'Αραγε υπάρχει ελπίδα για το ελληνικό μαλλί; 'Οσοι το αγαπάμε σίγουρα θα δουλέψουμε για να το αναδείξουμε, αφού αξίζει να ξαναγυρίσει στο ελληνικό σπίτι και να μεγαλώσει ακόμη περισσότερες γενιές με τις θαυμαστές του ιδιότητες.

Πρόβατα από την περιοχή Ακρωτήρι, έξω από τα Χανιά Κρήτης που επισκέφθηκα φέτος. Ο συγκεκριμένος βοσκός το είχε πετάξει το μαλλί.

Αυτό το προβατάκι μαζί με άλλα 3 αποτελούν τα κατοικίδια μιας οικογένειας στα Χωραφάκια Ακρωτηρίου Κρήτης. Ο ιδιοκτήτης μου χάρισε μια σακούλα από το πολύ λεπτό και μαλακό μαλλί που είχε κρατήσει στην αυλή του.

Καλοκαιρινά φελτοπειράματα.

   Εκεί όπου ξεκίνησε η πρώτη δραστηριότητα με το μαλλί, εκεί συνεχίζει ο πειραματισμός με καλοκαιρινή διάθεση. Οι καλοκαιρινές διακοπές με γέμισαν νέες εικόνες από την ελληνική φύση και επόμενο είναι να θέλουν να ξεπηδήσουν από το κεφάλι μου, παίρνοντας μορφή με το αγαπημένο μου υλικό.
   Ο πρώτος πίνακας ζωντάνεψε από ένα βράχο στο μικρό νησάκι Σκοπά της Λακωνίας και βρήκε ήδη τη θέση του στο δωμάτιό μου. Το σημερινό πείραμα ήταν μάλλον η συνέχειά του με περισσότερο χρώμα και διάθεση για παιχνίδι. Τρισδιάστατες μορφές, ανάγλυφα σχέδια και αντιθέσεις.
   Εγώ και ο Ρόκυ πολύ το διασκεδάσαμε το απογευματάκι στην αυλή και το αποτέλεσμα αν και ακόμη δεν έχει στεγνώσει, είναι μάλλον αξιοπρεπές.
Θα κλείσω με μια ρήση που διάβασα σήμερα και πολύ μου άρεσε, όπως και άλλες αυτού του κυρίου με τα φριζαρισμένα άσπρα μαλλιά:
"Η δημιουργικότητα είναι μεταδοτική. Διαδώστε το" . 'Αλμπερτ Αϊνστάιν

 

 

Μια δημιουργική επίσκεψη στο σχολείο Waldorf.

   'Οταν μου ανακοίνωσαν στο τηλέφωνο ότι θέλουν να βρεθώ κοντά τους για να δημιουργήσουμε μαζί με τα παιδιά ένα μικρό δωράκι για τη γιορτή του πατέρα, πέταξα από τη χαρά μου! 'Οχι μόνο επειδή θα είχα ευκαιρία να μοιραστώ με τα παιδιά την αγάπη μου για το felting, αλλά και γιατί θα παρακολουθούσα από κοντά μια ημέρα από το πρόγραμμα των ελεύθερων σχολείων Waldorf.
   Κάποιοι από εσάς ίσως αναρρωτιέστε τί ακριβώς είναι αυτά τα σχολεία, άλλοι μπορεί να έχετε ακούσει για τα σχολεία Steiner ή τα τρίπτυχα, ελεύθερα, μη αυταρχικά σχολεία.
   Το πρώτο σχολείο δημιουργήθηκε στη Στουτγκάρδη για τα παιδιά των εργατών του εργοστασίου τσιγάρων "Waldorf -Astoria" και από τότε απαριθμούνται ήδη εκατοντάδες σε πολλές χώρες της Ευρώπης (Αγγλία, Σουηδία, Φινλανδία, Ιταλία κλπ.), αλλά και στις άλλες ηπείρους. Πληροφορίες σχετικά με το παιδαγωγικό σύστημα που εφαρμόζουν και τον Rudolf Steiner μπορείτε να βρείτε από πολλές πηγές, εδώ θα αναφέρω μερικές ενδεικτικά.
Waldorf Association Hellas
Research Institute of Waldorf
Anthroposophia Hellas
4family
Art noise

   Ας επανέλθουμε όμως στα δικά μας. Δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμουν το συγκεκριμένο σχολείο (η γιορτή των Χριστουγέννων ήταν μοναδική εκεί), αλλά αυτή τη φορά είχα έρθει με την αίσθηση της συμμετοχής και τα συναισθήματά που είχα μέσα μου ήταν πολύ διαφορετικά. Μπαίνοντας σε ένα χώρο "λουσμένο" στο φως του ήλιου, με χρώματα από την παλέτα της φύσης, φυσικά υλικά, όπως ξύλο και μαλλί και μια διάταξη χώρου που σε προδιαθέτει να νιώσεις σαν στο σπίτι σου. 'Ενιωσα σαν να βρισκόμουν σε κάποια αγροικία και είχα βρεθεί με τους μικρούς μου φίλους για να ξεκινήσω μαζί τους παιχνίδι με το μαλλί. Πολύ γνώριμα όλα τριγύρω και πολύ οικεία. 'Οπως στη φύση.
   Τα παιδιά με υποδέχτηκαν με την ανάλογη περιέργεια στα μάτια, με αναμονή όμως και λαχτάρα, αφού από την προηγούμενη μέρα τους είχαν πει, ότι θα φτιάχναμε μαζί το μικρό μάλλινο δωράκι. 
Βγήκαμε στην όμορφη αυλή και αφού στήσαμε τους πάγκους και το τραπεζάκι μας, ξεκίνησαν να διαλέγουν τα χρώματα και με τη βοήθειά μας ολοκλήρωσαν με χαρά και περηφάνεια τα μοναδικά  φέλτινα έργα τους. Πόσο υπέροχο είναι να παρατηρείς την παιδική φαντασία και να τη βλέπεις να παίρνει μορφή στα μικρά χεράκια τους!
   Από τότε που ξεκίνησα την εριουργία, έχω επιδιώξει πολλές φορές να τη μοιραστώ με παιδιά, με πρώτα τα ανήψια μου και κάθε φορά η χαρά που νιώθω και η συγκίνηση είναι η ίδια. Μικροί δημιουργοί, με απόλυτη αφοσιώση στο έργο τους, του μιλούν, γελάνε, το διαμορφώνουν ξανά και ξανά μέχρις ότου του δώσουν ενέργεια στο βαθμό που θέλουν και κατόπιν το θαυμάζουν ταπεινά και το αγαπούν σαν κομμάτι δικό τους.
   Τα παιδιά πάντα θα είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης για μένα, αφού κάθε φορά που συνυπάρχω και δημιουργώ μαζί τους, αισθάνομαι τυχερή που μοιραζόμαστε την ίδια ανάγκη για δημιουργία και μου δίνεται η ευκαιρία να την εκφράσω με τον αρχέγονο τρόπο του παιχνιδιού. Εκεί που η ελευθερία συναντά τη γνώση και "γεννά" ανθρώπους με αγάπη για κάθε έκφραση ζωής.
   Αφού τελειώσαμε, όλα τα παιδιά βοήθησαν να μαζέψουμε και μπήκαμε μέσα για να συνεχίσουμε με την αφήγηση παραμυθιού. Αυτή τη φορά από τη μικρή Ιφιγένεια που έπλασε σε μια στιγμή το ωραιότερο παραμύθι για το "τρένο με τα γατάκια"! Αργότερα φάγαμε όλοι μαζί τα μούσμουλα που είχαν κόψει οι δασκάλες από τον κήπο και έμενε ακόμη λίγο παιχνίδι με μπογιές για τα παιδιά και λίγος χρόνος για μένα να "μαζέψω" όσα παραπάνω μπορούσα από αυτή την όμορφη εμπειρία. Αποχαιρέτησα το σχολείο Waldorf με την ελπίδα, ότι όλα τα παιδιά του κόσμου μια μέρα θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στη ζωή τους, για να ζήσουν και να αναπτυχυθούν με αγάπη και ελευθερία, δημιουργώντας κι εκείνα με τη σειρά τους έναν κόσμο ομορφότερο.

 

Ο κόσμος της φαντασίας.

   'Ενας σοφός επιστήμονας είχε πει, πως η φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση. Ο Σωκράτης εκμαίευε τη γνώση που έκρυβε ο καθένας μέσα του, γιατί πίστευε ότι εκείνη προυπήρχε σε έναν τόπο όμοιο με αυτό της φαντασίας.
  Ο κόσμος της φαντασίας λοιπόν, πιο δυνατός κι από τη γνώση, ανοίγει τις πόρτες του, σε όποιον έχει την περιέργεια να τον εξερευνήσει και τον ανταμοίβει με τις πιο θαυμαστές εικόνες! 'Οπως αυτές που σχηματίζονταν στο μυαλό μας, όταν είμασταν παιδιά με χίλια χρώματα και χίλιες ερμηνείες πέρα από κάθε λογική.
  Εκεί, στον κόσμο της φαντασίας "κατοικούν" πλάσματα, ποιήματα της ψυχής του καθενός από εμάς, έτοιμα να πάρουν μορφή με οποιοδήποτε υλικό. Το υλικό που αγαπώ εγώ είναι το μαλλί.
Αέρινο και φυσικό, μου υπενθυμίζει πως ο άνθρωπος μακρυά από τη φύση, τα δέντρα, τα βουνά, τη θάλασσα και την επαφή με τη γη δε μπορεί να είναι ευτυχισμένος.
    Τα πλάσματα της δικής μου φαντασίας αγαπούν τη φύση και θέλουν να μοιραστούν την αγάπη τους με όλους εσάς!